Barazia është pohimi faktik ose normativ se njerëzit kanë aftësi, vlerë ose pozitë të barabartë në një aspekt të caktuar. Prej saj rrjedhin kërkesa për trajtimin e personave dhe për drejtësinë e shpërndarjes. Pohimet afërsisht empirike mund t'u referohen karakteristikave fizike, si pasiguria natyrore e përbashkët që thekson Hobbes-i, ose karakteristikave mendore, si aftësia për arsyetim dhe veprim moral. Pretendimet për racionalitetin dhe moralitetin mund të mbështeten edhe në argumente transcendentalë, pra në kushte që supozohen të domosdoshme për veprimin ose gjykimin njerëzor, jo vetëm në krahasime të vëzhgueshme.

Në kuptimin normativ dallohen katër zbatime kryesore, të cilat nuk janë plotësisht të ndara.

1. Marrja e barabartë në konsideratë. Çdo person duhet të llogaritet me të njëjtën peshë në një proces vendimmarrjeje morale. Kështu, në utilitarizëm, interesi i secilit duhet të numërohet njësoj kur vlerësohet e mira e përgjithshme. Ky është një kuptim themelor, por i kufizuar i barazisë. Vendimi mund të synojë qëllimisht dallim ose shpërndarje të pabarabartë. Nëse një e mirë ndahet përmes një provimi konkurrues, kjo kërkesë mund të plotësohet thjesht duke lejuar që të gjithë të hyjnë në provim; nuk garanton që të gjithë do ta fitojnë të mirën.

2. Trajtimi i paanshëm. Rastet e ngjashme në aspektet përkatëse duhet të trajtohen njësoj. Rregulli ndalon dallimet arbitrare, por nuk kërkon domosdoshmërisht rezultate të barabarta: nëse rrethanat përkatëse ndryshojnë, mund të përligjet edhe trajtim i ndryshëm. Rezultatet e barabarta shfaqen vetëm në kushte të caktuara.

3. Barazia në shpërndarje. Secili duhet të marrë të njëjtën sasi të së mirës që shpërndahet. Kjo kërkesë duket veçanërisht bindëse kur mungojnë të dhëna për ndryshimet ndërmjet nevojave, kontributeve ose rrethanave të personave, kështu që nuk ka bazë të qartë për t'i dalluar.

4. Barazia në rezultat. Synimi është që, pas shpërndarjes, personat të gjenden në kushte të barabarta. Kjo mund të kërkojë sasi të ndryshme për secilin, duke marrë parasysh pozitën fillestare. Nëse disa nisen nga një gjendje më e pafavorshme, shpërndarja e së njëjtës sasi mund ta ruajë pabarazinë; barazia e rezultatit kërkon përshtatje të ndihmës ose të burimeve.

Nga këto duhet dalluar barazia e mundësive, që kërkon pozita të barabarta për të konkurruar për një të mirë, pa garantuar domosdoshmërisht të njëjtin rezultat për të gjithë. Mosmarrëveshjet mbi barazinë shpesh lindin sepse mbrohen kuptime të ndryshme të saj, jo sepse njëra palë e refuzon çdo lloj trajtimi të barabartë.