Barazia e mundësive është qasja e barabartë në një procedurë përmes së cilës shpërndahet një post, përfitim ose mundësi që nuk mund t'u jepet të gjithëve, së bashku me kërkesën që procedura të jetë e drejtë në raport me qëllimin e saj. Në këtë kuptim, ajo lidhet me përzgjedhjen dhe kufizimin e vendeve të disponueshme, jo domosdoshmërisht me rezultate të barabarta.

Një shembull janë reformat britanike të shërbimit civil në shekullin XIX, që përdorën provimet konkurruese në vend të patronazhit ose lidhjeve familjare për emërimet. Ideja ishte që kandidatët të vlerësoheshin sipas aftësive të lidhura me detyrën. Brenda këtij përkufizimi të ngushtë, kërkesa që arsimi i lartë t'u ofrohet të gjithë atyre që e dëshirojnë është më shumë kërkesë për zgjerimin dhe barazinë e shpërndarjes së një të mire sesa për barazi në një procedurë përzgjedhjeje. Në përdorime më të gjera politike, të dyja kërkesat shpesh lidhen me njëra-tjetrën.

Koncepti është elastik sepse nuk është e qartë në cilën pikë të procesit duhet matur barazia. Një provim mund t'u japë kandidatëve të njëjtat pyetje dhe të njëjtën kohëzgjatje, por kjo nuk provon se ata kanë pasur të njëjtat mundësi për të fituar njohuritë dhe shkathtësitë e nevojshme. Rezultati mund të pasqyrojë dallime në burimet familjare ose në shkollim, jo vetëm talentin që synohet të zbulohet.

Prandaj kërkesa për qasje të barabartë mund të zhvendoset nga vetë provimi te kushtet e përgatitjes. Mund të argumentohet se një konkurrim vërtet i drejtë kërkon mundësi të barabarta për të mësuar më parë. Kjo çon ose te kërkesa për kushte më të barabarta përpara përzgjedhjes, ose te përshtatja e procedurës për të marrë parasysh disavantazhet e mëparshme. Në rastin e dytë, disa kandidatë mund të trajtohen në mënyrë të favorshme për të kompensuar mungesën relative të burimeve ose mundësive. Këtu koncepti lidhet me masat e veprimit pohues dhe me debatin mbi diskriminimin pozitiv.