Mihail Bakunin (1814–1876) ishte anarkist dhe veprimtar revolucionar rus, një nga figurat kryesore të krahut libertar të Internacionales së Parë, organizatë që veproi më 1864–1876. Ai u përplas me Karl Marxin për atë që e konsideronte prirje autoritare të socializmit marksian. Përballë strategjisë që i jepte rol të përqendruar pushtetit politik dhe diktaturës së proletariatit, Bakunini kërkonte organizim federal, kontroll punëtor dhe shfuqizim sa më të shpejtë të shtetit.

Filozofia e tij revolucionare është përshkruar si apokaliptike, sepse e vendoste shkatërrimin e rendit të vjetër si parakusht për krijimin e të riut. Një nga veprat e tij kryesore ishte «Shtetizmi dhe anarkia», e vitit 1873. Ai ndikoi në lëvizjet anarkiste ruse, italiane, zvicerane dhe spanjolle, si dhe mbështeti çështjet kombëtare polake e italiane.

Bakunini krijoi ose projektoi disa rrjete revolucionare, disa prej të cilave mbetën më shumë aspirata sesa organizata të qëndrueshme. Një nga më të rëndësishmet ishte Aleanca Ndërkombëtare e Demokracisë Socialiste, e themeluar më 1868. Programi i saj kërkonte zhdukjen përfundimtare të klasave dhe barazinë politike, ekonomike e shoqërore të grave dhe burrave.

Reputacioni i tij u dëmtua nga bashkëpunimi me Sergej Neçajevin, doktrina e të cilit u shpreh te «Katekizmi i revolucionarit» i vitit 1869. Metodat e Neçajevit përfshinin mashtrimin, shantazhin dhe dhunën, dhe ai u përfshi në një vrasje; historia frymëzoi Dostojevskin në romanin e njohur si «Djajtë». Marrëdhënia e Bakuninit me të dhe veprimtaria e organizatave të fshehta u përdorën nga kundërshtarët marksianë në konfliktin brenda Internacionales. Disa interpretime e shohin këtë si pretekst për të larguar një rival politik, ndërsa akuzat organizative ishin pjesë e argumentimit zyrtar. Bakunini u përjashtua më 1872; po atë vit Këshilli i Përgjithshëm i Internacionales u zhvendos në Nju-Jork. Organizata u dobësua rëndë dhe përfundoi formalisht më 1876.