Mënyrë qeverisjeje në të cilën sunduesit kërkojnë bindje pa kundërshtim nga të sunduarit dhe kufizojnë aftësinë e tyre për ta kontrolluar ose ndryshuar pushtetin. Në kuptimin tradicional, qëndrimi autoritar i jep qeverisë rol të gjerë në përcaktimin e bindjeve dhe të sjelljes së njerëzve, duke i lënë më pak peshë zgjedhjes individuale. Megjithatë, një sundimtar ose regjim mund të jetë autoritar në disa fusha dhe më lejues në të tjera. Frederikut të Madh i atribuohet shprehja se populli mund të thotë çfarë të dëshirojë, ndërsa ai mund të bëjë çfarë të dëshirojë. Ajo ilustron mundësinë e tolerimit të fjalës pa lejuar kontroll efektiv mbi pushtetin.

Në gjuhën politike, autoritarizmi përdoret shpesh si term kritik për qeverisjen arrogante dhe jotolerante, pavarësisht argumenteve me të cilat ajo kërkon të përligjet. Në këtë përdorim ai afrohet me termin më të vjetër despotizëm. Në analizën politike, megjithatë, koncepti mund të ketë një funksion më të përcaktuar, si kategori për krahasimin e regjimeve.

Gjatë Luftës së Ftohtë, disa politologë amerikanë dallonin regjimet autoritare, sidomos diktaturat ushtarake, nga regjimet totalitare, me të cilat në atë debat nënkuptonin kryesisht regjimet komuniste. Ata argumentonin se regjimet autoritare mund të kishin jetëgjatësi më të kufizuar dhe të linin një hapësirë më të gjerë për jetën private, ndonëse mund t'i shtypnin kundërshtarët politikë po aq brutalisht. Nga ky dallim nxirrnin përfundimin se, kur kushtet për demokraci nuk konsideroheshin të pjekura, autoritarizmi kishte disa përparësi relative ndaj totalitarizmit. Kjo ishte një tezë e caktuar e debatit të asaj periudhe, jo një vlerësim moral i pakundërshtueshëm dhe as një pohim se çdo regjim autoritar është domosdoshmërisht jetëshkurtër ose i butë.