Armët strategjike janë armë të lidhura me synimet dhe planin e përgjithshëm të luftës, në dallim nga armët taktike që përdoren për objektiva më të kufizuara në fushën e betejës. Kuptimi i saktë varet nga doktrina ushtarake dhe nga pozita gjeografike e palës që e përdor këtë klasifikim.

Gjatë Luftës së Ftohtë, në terminologjinë amerikane dhe të NATO-s, «strategjike» quheshin sidomos armët bërthamore ndërkontinentale që mund të godisnin nga Shtetet e Bashkuara në Bashkimin Sovjetik dhe anasjelltas. Ato dalloheshin nga armët bërthamore të teatrit të luftës, me rreze të mesme dhe objektiva kryesisht evropiane, si edhe nga armët bërthamore me rreze të shkurtër për përdorim në fushëbetejë.

Kjo ndarje pasqyronte veçanërisht shqetësimin amerikan për të dalluar armët që kërcënonin drejtpërdrejt territorin e Shteteve të Bashkuara nga ato që vepronin në Evropë. Nga pikëpamja sovjetike, armët bërthamore me rreze të mesme të vendosura në Evropë, por të afta të godisnin territorin sovjetik, kishin gjithashtu rëndësi strategjike. Mospërputhja e këtyre kuptimeve krijoi vështirësi në negociatat për kontrollin e armatimeve dhe tregon përse dallimi strategjik–taktik nuk mund të kuptohet vetëm nga një rreze fikse veprimi.