Hannah Arendt (1906–1975), teoriciene politike e lindur në Linden, pranë Hanoverit në Gjermani, dhe e rritur pjesërisht në Königsberg, qyteti i sotëm Kaliningrad. Studioi filozofi në traditën ekzistenciale nën ndikimin e Martin Heidegger-it dhe Karl Jaspers-it. Gjatë periudhës naziste u largua fillimisht për në Francë dhe më pas në Shtetet e Bashkuara, ku shkroi në anglisht disa nga veprat e saj më të njohura.

Në «Prejardhjet e totalitarizmit» (1951), përpiqej të kuptonte tmerrin e nazizmit, të përqendruar te kampet, dhe të stalinizmit, të shprehur ndër të tjera në spastrimet e pamëshirshme. Analiza e saj i jepte rëndësi shkatërrimit nga imperializmi të rendit juridik e territorial të shtetit-komb dhe prirjes së njerëzve për t'u identifikuar si pjesëtarë të racave, në vend që të kuptoheshin si qytetarë ose pjesëtarë të klasave shoqërore. Këta faktorë nuk janë një formulë shteruese e teorisë së saj, por ndihmojnë për të kuptuar kushtet e lindjes së sundimit totalitar.

Përmes idesë së njeriut të bërë «të tepërt», Arendti shpjegonte se si shkatërrimi i lidhjeve juridike e politike mund të krijojë një sistem në të cilin jeta njerëzore trajtohet si diçka që mund të flaket ose të asgjësohet. Në analizën e mëvonshme të kriminelit nazist Adolf Eichmann, ajo zhvilloi konceptin e «banalitetit të së keqes». Theksi vihej te mungesa e gjykimit dhe te paaftësia për ta parë botën nga këndvështrimi i të tjerëve, jo te vogëlsia ose parëndësia e krimeve të kryera.

Në «Gjendja njerëzore» (1958), dallonte punën e lidhur me nevojat e riprodhimit të jetës, veprimtarinë prodhuese që ndërton një botë sendesh të qëndrueshme dhe veprimin politik ndërmjet njerëzve. Ajo i shqyrtonte këto nocione edhe përmes kuptimeve që kishin marrë në gjuhët dhe kulturat e mëparshme. Qëllimi ishte të kuptoheshin përvojat e njerëzve të epokave të tjera dhe, kështu, të zbuloheshin mundësi të gjendjes sonë njerëzore që ishin errësuar në gjuhën moderne.

Në «Mbi revolucionin» (1963), Arendti kërkonte që thelbi i revolucionit të kuptohej përmes veprimit njerëzor dhe aftësisë për të filluar diçka të re, jo vetëm si rezultat i proceseve historike jopersonale. Ky përqendrim tek aftësia për të vepruar e çonte të mbështeste këshillat popullore të vetëqeverisjes dhe rëndësinë e lirisë publike. Në këtë këndvështrim, modeli i saj më i rëndësishëm revolucionar ishte Revolucioni Amerikan, më shumë sesa Revolucioni Francez ose ai Rus.

Arendti e konsideronte theksin mbi veprimin dhe kapacitetet njerëzore si një dallim themelor nga pjesë të rëndësishme të teorisë politike pararendëse. Disa interpretime e kanë parë shembjen e komunizmit në Evropën Lindore si një çast të veprimit të lirë që mund të kuptohet në frymën e saj. Të tjera e kanë lexuar si pararendëse të postmodernizmit. Këto janë mënyra të ndryshme të përvetësimit të mendimit të saj, jo identitete politike që ajo vetë i formuloi për këto zhvillime të mëvonshme.