Gjendje e dobësimit, paqartësisë ose shpërbërjes së normave që rregullojnë pritjet dhe sjelljen në një shoqëri. Koncepti lidhet veçanërisht me Émile Durkheim-in, i cili e përdori për të analizuar problemet e rregullimit moral dhe të lidhjes së individit me rendin shoqëror gjatë ndryshimeve të shpejta.

Kur industrializimi ose një tronditje e madhe e ndryshon jetën më shpejt sesa përshtaten normat dhe institucionet, njerëzit mund të mbeten pa kufij dhe orientime të qëndrueshme për aspiratat e tyre. Anomia nuk është thjesht mungesë e ligjeve të shkruara, por dobësim i aftësisë së shoqërisë për të përcaktuar çfarë pritet, çfarë është e arritshme dhe si duhen rregulluar marrëdhëniet.

Durkheim-i e lidhte këtë problem me ndarjen moderne të punës dhe e përdori në veprën «Vetëvrasja», të vitit 1897, për të shpjeguar një nga llojet shoqërore të dukurisë. Qëllimi ishte të tregonte se edhe një akt që duket krejt individual mund të ndikohet nga kushtet e rregullimit shoqëror. Në këtë analizë, faktet shoqërore duhen shpjeguar përmes marrëdhënieve dhe fakteve të tjera shoqërore, jo vetëm përmes karakteristikave individuale ose faktorëve të jashtëm natyrorë.

Anomia duhet dalluar nga anarkia. E para përshkruan një problem të normave dhe të orientimit shoqëror; e dyta mund të tregojë mungesën e qeverisjes ose një doktrinë që kundërshton shtetin. Një shoqëri mund të ketë institucione shtetërore të forta dhe njëkohësisht të përjetojë çrregullim normativ.