Amendamenti i Parë i Kushtetutës së Shteteve të Bashkuara, i ratifikuar më 1791 si pjesë e dhjetë amendamenteve që përbëjnë Deklaratën e të Drejtave. Ai mbron liri të konsideruara thelbësore për demokracinë liberale: lirinë e fesë, të shprehjes dhe të shtypit, të drejtën për tubim paqësor dhe të drejtën për t'i drejtuar qeverisë peticione për ndreqjen e padrejtësive.

Në çështjet fetare, amendamenti përmban si ndalimin e vendosjes së fesë nga pushteti publik, ashtu edhe mbrojtjen e ushtrimit të lirë të besimit. Teksti i tij i drejtohet Kongresit dhe ndalon miratimin e ligjeve që cenojnë garancitë e përcaktuara. Bashkë me amendamentet e tjera të Deklaratës së të Drejtave, ai iu shtua Kushtetutës në vitet e para pas hartimit të saj për t'iu përgjigjur frikës se qeveria e re federale mund të bëhej tepër e fuqishme.

Gjatë shekullit XX, Gjykata e Lartë e zgjeroi mbrojtjen e këtyre lirive edhe kundër cenimit nga qeveritë e shteteve përbërëse. Kjo u bë përmes interpretimit të klauzolës së procesit të rregullt ligjor në Amendamentin e Katërmbëdhjetë. Kështu, garancitë e Amendamentit të Parë nuk mbetën vetëm kufizime ndaj pushtetit federal, por u bënë pjesë e mbrojtjes kushtetuese që individi mund të kërkojë edhe përballë autoriteteve shtetërore.