Akumulimi fillestar i kapitalit është, në analizën e Marksit, procesi historik që krijon kushtet fillestare të prodhimit kapitalist. Ai përfshin përqendrimin e pasurisë dhe të mjeteve të prodhimit në njërën anë dhe ndarjen e prodhuesve nga mjetet e tyre të pavarura të jetesës në anën tjetër. Njerëzit e privuar nga toka ose mjetet e punës bëhen të detyruar të shesin fuqinë e tyre punëtore.

Grumbullimi i mallrave, i arit e argjendit dhe i pasurisë monetare është pjesë e këtij zhvillimi, por nuk përbën një varg të thjeshtë fazash që e shpjegon vetë lindjen e kapitalizmit. Paraja bëhet kapital brenda marrëdhënieve të caktuara shoqërore. Shpronësimi i burimeve, përvetësimi i tokave, shfrytëzimi i punës dhe grabitja koloniale ndihmuan në krijimin e bazës materiale për mbizotërimin ekonomik dhe politik të kapitalit.

Termi kundërshton idenë se kapitali fillestar u krijua vetëm nga kursimi paqësor dhe zelli i disa individëve. Në shpjegimin marksist, dhuna, pushteti shtetëror dhe ndryshimi i marrëdhënieve pronësore kanë rol themelor në formimin e marrëdhënies ndërmjet kapitalistit dhe punëtorit me pagë.