Qëndrim ndaj rolit të gjykatave që pranon ndërhyrje të gjerë gjyqësore në interpretimin e ligjit dhe të kushtetutës, me pasoja të rëndësishme për politikat publike. Në debatin amerikan kundërvihet zakonisht me vetëpërmbajtjen gjyqësore, sipas së cilës gjyqtarët duhet ta kufizojnë rreptësisht rolin e tyre: të përcaktojnë se çfarë kërkon ligji dhe t'ua lënë organit ligjvënës e ekzekutivit zgjedhjet e politikave që u takojnë. Mbështetësit e kësaj pikëpamjeje këmbëngulin se bindjet politike personale dhe programet e preferuara të gjyqtarëve nuk duhet të përcaktojnë vendimet e tyre.

Një rrymë e lidhur me këtë qëndrim pohon se qëllimi fillestar i hartuesve të Kushtetutës dhe amendamenteve të saj mund të njihet dhe duhet të udhëheqë interpretimin. Megjithatë, vetëpërmbajtja gjyqësore, interpretimi i ngushtë i tekstit dhe origjinalizmi nuk janë nocione identike. Origjinalizmi mund t'i referohet qëllimit të hartuesve ose kuptimit publik të tekstit në kohën kur u miratua; vetëpërmbajtja lidhet me kufijtë e ndërhyrjes së gjykatës dhe me respektimin e hapësirës vendimmarrëse të institucioneve të tjera.

Në gjysmën e dytë të shekullit XX, shumë republikanë konservatorë e kundërshtuan ashpër veprimtarinë e Gjykatës së Lartë të Shteteve të Bashkuara gjatë kryesimit të Earl Warren-it, më 1953–1969. Me vendime për ndarjen racore në arsim, rishpërndarjen e përfaqësimit në organet ligjvënëse dhe të drejtat e personave të dyshuar për krime, Gjykata ndikoi fuqishëm në disa fusha shumë të ndjeshme të politikës publike. Kritikët e akuzonin se kishte shkelur ndarjen e pushteteve dhe federalizmin, duke futur me dashje vlerat politike të gjyqtarëve në vendimmarrjen juridike. Ky është një vlerësim kundërshtues i rolit të Gjykatës, jo përshkrim i padiskutueshëm i ligjshmërisë së vendimeve të saj.

Presidentët Richard Nixon, Ronald Reagan dhe George H. W. Bush synuan t'u kundërviheshin këtyre zhvillimeve duke emëruar në gjykatat federale gjyqtarë të paraqitur si mbështetës të interpretimit të rreptë të Kushtetutës. Në debatin politik, ky emërtim shpesh lidhej me besnikërinë ndaj qëllimit fillestar, ndërsa vetëpërmbajtja gjyqësore nuk dallohej gjithmonë mjaftueshëm nga konservatorizmi politik. Një vendim konservator nuk është, vetëm për këtë arsye, shembull vetëpërmbajtjeje; edhe një gjykatë konservatore mund të ndërhyjë gjerësisht kundër vendimeve të pushteteve të zgjedhura.

Kundërshtarët e një mbështetjeje të ngurtë vetëm te qëllimi i hartuesve ngrenë disa vështirësi. Qëllimet historike nuk përcaktohen lehtë dhe mund të mos kenë qenë të njëjta për të gjithë hartuesit. Për më tepër, Kushtetuta ofron një kornizë të përgjithshme, të hartuar mbi dy shekuj më parë për një shoqëri shumë më të vogël e thellësisht të ndryshme. Sipas kësaj kritike, lidhja e çdo interpretimi me synimet e atëhershme mund të pengojë zhvillimin kushtetues dhe përshtatjen e nevojshme të një instrumenti të vjetër ndaj rrethanave të reja. Në skajin tjetër qëndron rreziku se një aktivizëm pa kufij do ta zbrazte Kushtetutën nga kuptimi i saj detyrues, duke e kthyer në shprehje të parapëlqimeve të gjyqtarëve. Debati ka të bëjë pikërisht me mënyrën si mund të ruhet autoriteti i tekstit kushtetues duke përcaktuar njëkohësisht rolin e ligjshëm të interpretimit dhe të zhvillimit të tij.