Aftësia e një shteti për t'iu kundërpërgjigjur me armë bërthamore një kundërshtari pasi ka pësuar një goditje të parë kundër forcave të veta bërthamore. Thelbi i saj është ruajtja e një force hakmarrëse të mbijetueshme: sulmi fillestar i kundërshtarit nuk duhet të jetë në gjendje ta zhdukë mundësinë e kundërgoditjes. Fjala «e dytë» tregon rendin e goditjeve në këtë marrëdhënie strategjike dhe nuk nënkupton thjesht zotërimin e një sasie tjetër armësh.

Ky koncept është themelor për doktrinën e shkatërrimit të ndërsjellë të sigurt. Nëse të dy kundërshtarët mund të godasin rëndë edhe pas pësimit të një sulmi të parë, secili duhet të llogarisë se nisja e sulmit do të sjellë edhe shkatërrimin e vet. Pritshmëria e një kundërgoditjeje shkatërruese synon, kështu, ta frenojë vendimin për sulm. Në këtë kuptim, aftësia e goditjes së dytë lidhet me besueshmërinë e parandalimit bërthamor dhe me qëndrueshmërinë e marrëdhënies strategjike ndërmjet kundërshtarëve.