Procedurë në të cilën njësitë përbërëse të një federate, organizate ose sistemi përfaqësimi zotërojnë një numër votash të lidhur me madhësinë ose peshën e tyre. Një shembull historik është konferenca e Partisë Laburiste britanike, ku sindikatat kanë pasur vota të llogaritura në bazë të anëtarëve të lidhur me partinë. Në Kolegjin Zgjedhor për presidentin amerikan, secili shtet ka aq zgjedhës sa është shuma e senatorëve dhe përfaqësuesve të tij në Kongres; për rrjedhojë, pesha nuk është rreptësisht proporcionale me popullsinë. Edhe rregullimet historike të përfaqësimit dhe votimit në institucione europiane, si Parlamenti Europian dhe Këshilli i Ministrave, ilustrojnë forma të ndryshme të peshimit midis njësive.

Duhet dalluar numri i ponderuar i votave nga rregulli që i detyron ato të hidhen si një njësi e vetme. Sipas këtij rregulli të dytë, blloku vendos fillimisht qëndrimin e vet dhe pastaj të gjitha votat e tij shkojnë për alternativën mbizotëruese brenda bllokut. Pikërisht ky kombinim ka tërhequr kritikat më të forta. Ai është përdorur në votimet sindikale të konferencës laburiste dhe zbatohet për shumicën e shteteve në Kolegjin Zgjedhor amerikan përmes rregullit fituesi i merr të gjitha. Përjashtimet amerikane janë Maine dhe Nebraska.

Kur blloqet votojnë në mënyrë të pandashme, njësitë më të mëdha mund të fitojnë fuqi vendimmarrëse joproporcionale me numrin e anëtarëve. Si zgjidhje është propozuar që votat t'u caktohen sipas rrënjës katrore të madhësisë së tyre, jo drejtpërdrejt sipas madhësisë. Ky rregull mbështetet në supozime të caktuara për sjelljen e votuesve dhe ka kufij praktikë. Nëse njësitë lejohen të ndahen vetë në blloqe më të vogla, mund të fitojnë më shumë vota nga ndarja, duke e cenuar qëllimin e peshimit. Gjithashtu, peshimi i vendeve të një shteti në një parlament nuk do të thotë se përfaqësuesit e tij votojnë medoemos si një bllok i vetëm kombëtar.