Aftësia e një individi, grupi ose institucioni për ta drejtuar vetë veprimtarinë e tij. Për individin, autonomia nënkupton në themel aftësinë për të vepruar sipas drejtimit që ai ose ajo i jep vetes. Për një institucion, nënkupton aftësinë për të rregulluar çështjet e veta.

Marrëdhënia ndërmjet vetëqeverisjes kolektive dhe autonomisë individuale është e ndërlikuar. Fakti që një grup qeveris veten nuk do të thotë domosdoshmërisht se çdo anëtar i tij e drejton lirisht jetën e vet. Duhet dalluar vullneti ose vendimmarrja e bashkësisë nga vetëdrejtimi i secilit pjesëtar. Shkrimet e Rousseau-së ilustrojnë vështirësitë që lindin nga përpjekja për t'i pajtuar këto dy nivele.

Autonomia individuale lidhet ngushtë me mënyrën si kuptohet liria. Sipas disa koncepteve të lirisë, veprimi sipas zgjedhjes sime kërkon edhe burime që mund të mos i zotëroj. Sigurimi i tyre do të rriste njëkohësisht lirinë dhe autonominë time. Prandaj vetëqeverisja nuk reduktohet domosdoshmërisht në mungesën e pengesave të drejtpërdrejta nga të tjerët.

Çështja lidhet edhe me kuptimin e vetvetes. Mund të argumentohet se nuk jam plotësisht vetëqeverisës kur veprimet e mia drejtohen nga fobi të fuqishme që nuk arrij t'i kontrolloj, ashtu sikurse nuk jam kur ato përcaktohen nga rrethana të jashtme jashtë kontrollit tim. Debati mbi vetëqeverisjen përfshin kështu si kushtet e jashtme të veprimit, ashtu edhe aftësinë për të reflektuar mbi shtysat e brendshme dhe për t'i rregulluar ato.