Harriet Taylor Mill, e lindur Hardy (1807–1858), ishte shkrimtare dhe mendimtare feministe britanike. Më 1826 u martua me tregtarin me shumicë John Taylor. Përmes rrethit shoqëror të kësaj martese u njoh me John Stuart Mill-in dhe u bë bashkëpunëtorja e tij e afërt intelektuale. Pas vdekjes së Taylor-it, ajo dhe Mill-i u martuan më 1851.

Jeta e tyre e përbashkët është përshkruar si e tërhequr dhe asketike, e shoqëruar me prishje ose tensionim marrëdhëniesh me miq. Ata e shihnin punën e tyre si përgatitje të një ushqimi intelektual të përqendruar për mendimtarët e ardhshëm. Për këtë përdornin metaforën e pemikanit, një ushqim i konservuar prej mishi të tharë, duke shprehur njëkohësisht shpresë dhe pesimizëm për publikun e ardhshëm të ideve të tyre.

Këtij përshkrimi të zymtë të jetës private i kundërvihet vlerësimi jashtëzakonisht i lartë që Mill-i i bënte ndikimit të saj. Ai e quante frymëzuese dhe bashkautore të pjesës më të mirë të shkrimeve të veta. Në veçanti ia atribuonte asaj një rol vendimtar në kapitullin mbi të ardhmen e mundshme të klasave punëtore në «Parimet e ekonomisë politike», botuar më 1848.

Eseja e saj «E drejta e votës për gratë» u botua më 1851 në mënyrë anonime. Ajo u lidh shpesh me emrin e Mill-it, por ai e njohu autorësinë kryesore të Harriet-it; shkalla e saktë e bashkëpunimit mbetet objekt diskutimi. Partneriteti i tyre është krahasuar me atë të çiftit Condorcet. Një tipar i përbashkët ishte se disa bashkëkohës e shpjegonin ose e fajësonin përkushtimin feminist të bashkëshortit si pasojë të ndikimit të gruas, duke nënvlerësuar si mendimin e saj të pavarur, ashtu edhe karakterin intelektual të bashkëpunimit.