Shoqëria masive është një koncept sociologjik që përpiqet të shpjegojë përse njerëzit në disa shoqëri moderne mund të bëhen të cenueshëm ndaj thirrjeve totalitare kur mungojnë rrjete të qëndrueshme shoqërore që ndërmjetësojnë marrëdhënien e tyre me pushtetin. Nuk nënkupton thjesht një shoqëri me popullsi të madhe, por një gjendje ku individët mund të jenë të izoluar nga organizata dhe lidhje të larmishme, megjithëse marrin pjesë në mobilizime politike masive.

William Kornhauser-i e bëri të njohur konceptin në «Politika e shoqërisë masive» më 1959. Ai e kërkonte bazën e tij në mbështetjen për komunizmin, fashizmin dhe lëvizje të tjera popullore që vepronin jashtë dhe kundër rendit institucional. Sikurse disa bashkëkohës, synonte të shpjegonte sidomos ngritjen e nazizmit në Gjermani dhe, në një masë tjetër, të fashizmit në Itali. Diktatorët kishin arritur t'u drejtoheshin drejtpërdrejt masave dhe të anashkalonin kufizimet e ligjit e të shoqërisë civile.

Megjithëse Kornhauser-i nuk dha gjithmonë një përkufizim të prerë, thelbi i nocionit është bashkimi i pjesëmarrjes së gjerë politike me pluralizëm të dobët dhe me një shoqëri civile pak të larmishme. Analiza lidhet kështu me diskutimet e mëparshme të Marksit për tjetërsimin dhe të Durkheim-it për anominë. Koncepte të afërta u përdorën nga Erich Fromm-i te «Frika nga liria», në botimin britanik të vitit 1942, dhe David Riesman-i te «Turma e vetmuar» më 1950.

Paqartësia e përkufizimit dhe vështirësia për ta dalluar nga nocione të tjera e kufizuan vlerën e tij shpjeguese. Për këtë arsye, ai humbi vendin qendror që kishte në disa interpretime të sociologjisë politike të mesit të shekullit XX, pa u zhdukur domosdoshmërisht nga çdo përdorim studimor.