1. Përdorimi i një burimi ose i një rrethane për të nxjerrë përfitim, si shfrytëzimi i motit të mirë. Në këtë kuptim të përgjithshëm, fjala nuk shpreh domosdoshmërisht një gjykim moral negativ.

2. Përfitimi i padrejtë nga njerëzit, nga tiparet e tyre ose nga gjendja në të cilën ndodhen. Vështirësia teorike është të përcaktohet çfarë e bën përfitimin të padrejtë, si krijohet mundësia për ta nxjerrë atë dhe si përdoret kjo mundësi në një rast të caktuar. Prandaj analiza e shfrytëzimit lidhet ngushtë me konceptet e pushtetit, të drejtësisë dhe të padrejtësisë.

Nuk ka pajtim të përgjithshëm për atë që e dallon shfrytëzimin nga format e tjera të padrejtësisë. Po ashtu, është e diskutueshme nëse ai është vetë një marrëdhënie pushteti apo një pasojë e mundshme e pushtetit që njëra palë zotëron mbi tjetrën. Një problem veçanërisht i vështirë është identifikimi i shfrytëzimit në shkëmbime që pranohen nga të dyja palët. Për disa teoricienë, pëlqimi formal mund të fshehë një marrëdhënie pushteti të mbështetur në varësi ose në mungesë alternativash; për të tjerë, pëlqimi i lirë tregon mungesën e një marrëdhënieje të tillë. Kritika marksiane e marrëdhënies ndërmjet kapitalit dhe punës është një pikë e rëndësishme referimi në këtë debat.

Mund të argumentohet se ankesa themelore kundër shfrytëzimit është trajtimi i personit thjesht si send ose burim për përfitimin e dikujt tjetër. Kjo i lidh dy kuptimet e fjalës, por nuk e zgjidh vetvetiu problemin: mbetet për t'u shpjeguar kur përdorimi i ndihmës ose i punës së tjetrit bëhet trajtim i padrejtë i tij si mjet.