Rruga e Tretë, në kuptimin e përgjithshëm, është çdo orientim ideologjik që pretendon të kapërcejë kufizimet e dy qasjeve tradicionale duke ndjekur një rrugë ndërmjet tyre ose duke i ndërthurur ndryshe. Kuptimi i saj varet nga dy alternativat kundrejt të cilave përcaktohet.

Në përdorimin politik të fundit të shekullit XX, termi lidhet veçanërisht me Laburizmin e Ri në Britani pas ardhjes së Tony Blair-it në krye të Partisë Laburiste më 1994. Dy rrugët e vjetra shpesh përshkruheshin si socializmi dhe kapitalizmi. Megjithatë, Blair-i dhe Anthony Giddens-i, një nga teoricienët kryesorë të këtij orientimi, këmbëngulnin se synimi ishte modernizimi i socialdemokracisë dhe jo zëvendësimi i saj me një doktrinë krejt të ndryshme.

Kritikët argumentonin se Rruga e Tretë nuk kishte përmbajtje të dallueshme që mund të provohej përmes politikave konkrete. Mbështetësit e paraqitnin si përgjigje si ndaj paternalizmit dhe mbështetjes së tepruar te shteti, që ua atribuonin politikave tradicionale të majta, ashtu edhe ndaj ngarkimit të tepërt të përgjegjësisë mbi individin, që ua atribuonin politikave të djathta.

Një shembull i hershëm ishte kalimi nga mbështetja sociale pasive drejt përfshirjes në punë. Kjo politikë ndërthurte kërkesën që individi të kërkonte punësim, të mbështetur edhe nga mundësia e humbjes së përfitimeve, me forcimin e ndihmës publike për ta bërë punësimin të arritshëm. Përkrahësit britanikë e përshkruanin këtë si kujdes të shoqëruar me kërkesa të forta: të drejtat shoqërore duhej të lidheshin me përgjegjësinë personale dhe me mundësinë reale për pjesëmarrje.

Në fund të viteve 1990, Partia Socialdemokrate Gjermane përdori për një periudhë idenë e «qendrës së re», duke ndjekur disa nga orientimet e Laburizmit të Ri; kjo gjuhë humbi rëndësi gjatë viteve 2000. Në Shtetet e Bashkuara, koncepti pati një shtrirje më të kufizuar, por zuri vend në filozofinë e Këshillit të Udhëheqjes Demokratike, një grup qendror brenda Partisë Demokratike. Debati lidhej ngushtë edhe me përjashtimin shoqëror dhe me mënyrat për t'i përfshirë në punë e në jetën publike njerëzit që mbeteshin jashtë mundësive kryesore ekonomike.