Mundësi e ndodhjes së një pasoje të padëshirueshme, e lidhur me gjasën e ngjarjes dhe me rëndësinë e dëmit të mundshëm. Në teorinë e vendimmarrjes, rreziku dallohet zakonisht nga pasiguria: në kushtet e rrezikut, probabilitetet mund të llogariten ose të vlerësohen në parim; në kushtet e pasigurisë, mungon një bazë e tillë e besueshme.

Një burim pasigurie mund të jetë sjellja strategjike e aktorëve të tjerë. Për shembull, në një lojë të përsëritur si dilema e të burgosurit, pasojat e një strategjie varen nga mënyra si do të reagojnë pjesëmarrësit në të ardhmen. Megjithatë, mungesa e një strategjie mbizotëruese nuk nënkupton vetvetiu se asnjë probabilitet nuk mund të vlerësohet; duhet dalluar struktura e lojës nga informacioni që kanë aktorët.

Perceptimi i rrezikut ka rëndësi politike sepse ndikon në qëndrimet publike dhe në vendimet e qeverive. Njerëzit mund t'i mbivlerësojnë ngjarjet e rralla që marrin vëmendje të madhe mediatike dhe t'i nënvlerësojnë rreziqet më të zakonshme me të cilat janë familjarizuar. Si pasojë, presioni politik mund të mos përputhet me krahasimin teknik të probabiliteteve dhe dëmeve.

Debatet mbi depozitimin e mbetjeve bërthamore dhe përdorimin e automobilave ilustrojnë këtë dallim: një veprimtari teknologjike e pazakontë mund të ngjallë frikë më të madhe sesa një veprimtari e përditshme me pasoja të rëndësishme. Kjo nuk lejon të shpallet automatikisht e sigurt e para ose e papranueshme e dyta; vlerësimi kërkon prova për rrethanat konkrete, horizontin kohor dhe llojet e dëmit. Analiza politike shqyrton si ndërthuren këto vlerësime me perceptimet, besimin dhe zgjedhjet shoqërore.