Republika e Pestë Franceze është rendi kushtetues i krijuar në Francë më 1958, pas krizës së Republikës së Katërt. Shkaku i menjëhershëm ishte rebelimi ushtarak në Algjeri, në maj 1958, i drejtuar sidomos kundër politikës së qeverisë së Parisit. Përballë një kryengritjeje të zgjatur nacionaliste algjeriane, ushtria kërkonte garanci që Algjeria do të mbetej franceze, ndërsa një pjesë e madhe e opinionit në Francë favorizonte paqen e negociuar. Republika e Katërt nuk arrinte më të siguronte autoritetin e nevojshëm për zgjidhjen e krizës. Gjenerali Sharl dë Gol u emërua kryeministër me marrëveshjen se do t'u paraqiste zgjedhësve për miratim një kushtetutë të re.

Kushtetuta e Republikës së Pestë krijoi një presidencë të fuqishme, por pushteti ekzekutiv ndahej me një kryeministër dhe një qeveri përgjegjëse përpara shumicës në Asamblenë Kombëtare. Në përputhje me pikëpamjet e hershme të dë Golit, epërsia parlamentare u kufizua ndjeshëm: parlamentit iu përcaktua një fushë më e kufizuar ligjvënëse, ndërsa qeveria mori mjete të rëndësishme për të drejtuar procesin legjislativ. Megjithatë, ndarja e punës ndërmjet presidentit, kryeministrit dhe qeverisë mbeti e hapur ndaj interpretimeve politike. Presidenti emëron kryeministrin; sipas nenit 8, ai i jep fund funksionit të tij kur kryeministri paraqet dorëheqjen e qeverisë. Prandaj kjo nuk është një kompetencë e pakushtëzuar kushtetuese për shkarkim. Kur presidenti kontrollon shumicën parlamentare, ndikimi i tij politik mund ta bëjë largimin e kryeministrit praktikisht të mundshëm.

Dë Goli i trajtoi politikën e jashtme, mbrojtjen dhe çështjen algjeriane si një fushë veçanërisht të rezervuar për presidencën. Përfundimi i luftës algjeriane më 1962 u shoqërua me një kthesë tjetër drejt forcimit të këtij institucioni: u miratua zgjedhja e presidentit drejtpërdrejt nga populli, në vend të zgjedhjes nga një kolegj zgjedhor. Megjithatë, në disa drejtime sistemi gjatë presidencës së dë Golit, më 1958–1969, ishte më pak i përqendruar te ndërhyrja e përditshme presidenciale sesa gjatë presidencave pasuese. Gjenerali ua linte kryeministrave administrimin e zakonshëm dhe një pjesë të madhe të politikës së brendshme; ata mbështeteshin te shumica parlamentare.

Presidentët pasues ndërhynë më gjerësisht në veprimtarinë qeveritare. Fuqia presidenciale u shfaq veçanërisht më 1981–1986, kur Fransua Miterani, ish-udhëheqës i Partisë Socialiste, kishte mbështetjen e bashkëpunëtorëve besnikë në qeveri dhe të një shumice socialiste të disiplinuar në Asamblenë Kombëtare. Megjithatë, personalizimi i presidencës dhe zgjerimi i ndërhyrjes së saj nuk e shfuqizuan autonominë e institucioneve të tjera ose kufizimet që rridhnin nga traditat liberale franceze. Edhe përpara bashkëjetesës politike të vitit 1986, Miterani kishte filluar t'i delegonte më shumë përgjegjësi kryeministrit dhe qeverisë. Bashkëjetesa, kur presidenti dhe shumica parlamentare u përkasin kampeve të ndryshme politike, e bën veçanërisht të dukshëm karakterin e dyfishtë të ekzekutivit.

Neni 16 i kushtetutës i jep presidentit kompetenca të jashtëzakonshme në rrethana të rënda, me kushte të caktuara. Dë Goli e vuri në zbatim më 1961, gjatë krizës algjeriane; ky mbeti përdorimi i vetëm i tij gjatë periudhës historike të shqyrtuar. Edhe referendumi doli të ishte një instrument me pasoja të dyanshme. Ai i shërbeu presidencës gjatë luftës algjeriane, por humbja e referendumit të vitit 1969 mbi reformën rajonale dhe Senatin e shtyu dë Golin të jepte dorëheqjen. Referendumi i vitit 1992 për Traktatin e Mastrihtit siguroi një shumicë të ngushtë në favor, ndërsa njëkohësisht zbuloi përçarjen e thellë të shoqërisë mbi integrimin evropian.

Në krahasim me Republikën e Tretë dhe të Katërt, Republika e Pestë siguroi qëndrueshmëri më të madhe qeveritare dhe vazhdimësi politikash. Kjo u pa përballë trazirave studentore e punëtore të majit 1968, vështirësive ekonomike të viteve 1970 dhe bashkëjetesave politike të viteve 1986–1988 e 1993–1995. Në vlerësimet e fundit të shekullit XX, institucionet e saj vlerësoheshin se kishin një legjitimitet të gjerë, madje të pazakontë në historinë franceze që nga Revolucioni, edhe kur popullariteti i udhëheqësve dhe qeverive luhatej fort. Konsensusi i brendshëm mbi disa orientime të politikës së jashtme të dë Golit u ruajt për një periudhë të gjatë. Ndryshe nga ngërçi politik që u atribuohej regjimeve të mëparshme, qeveritë ndërmorën reforma në fusha të vështira. Kjo periudhë përfshiu konsolidimin dhe plotësimin e Tregut të Përbashkët evropian, modernizimin e bujqësisë franceze, ristrukturimin industrial, liberalizimin ekonomik, decentralizimin administrativ dhe ndryshime të rëndësishme në arsim.

Rendi i ri mundësoi gjithashtu kalime të rregullta të pushtetit nga e djathta tek e majta dhe anasjelltas. Gjatë viteve 1980 u vu re një afrim i qëndrimeve mbi politikën ekonomike. Ndryshimi i orientimit socialist nisi pas vitit 1982 dhe u bë veçanërisht i dukshëm me kthesën ekonomike të vitit 1983: parimet e tregut morën më shumë vend krahasuar me programin e mëparshëm të kontrollit shtetëror. Rënia e mbështetjes për Partinë Komuniste dhe largimi i saj nga qeveria më 1984 e përforcuan këtë prirje drejt konsensusit. Ndërkohë, imigracioni, marrëdhëniet ndërmjet grupeve racore e etnike dhe mjedisi po fitonin rëndësi më të madhe politike.

Pas bashkëjetesës së parë, Miterani u rizgjodh më 1988 për një mandat të dytë shtatëvjeçar, me një platformë qendrore, mjaft të larguar nga Programi i Përbashkët radikal që kishte mbështetur ardhjen e së majtës në pushtet më 1981. Kryeministri i ri, Mishel Rokar, deklarohej socialdemokrat. Qeveria e tij ishte kryesisht socialiste, por përfshinte edhe përfaqësues të qendrës së djathtë. Disa analiza të asaj periudhe e shihnin këtë zhvillim si zbehje shumë të madhe të vijës tradicionale ndarëse majtas–djathtas, pa shfaqjen e një vije të vetme të re. Kjo ishte një interpretim i afrimit të politikave dhe nuk nënkuptonte zhdukjen e çdo dallimi ideologjik apo elektoral.

Dobësimi i shpejtë i komunistëve, për shumë kohë partia kryesore e protestës, dhe rritja e forcave aq të ndryshme sa Fronti Kombëtar dhe të Gjelbrit shtuan ndjenjën e çorientimit ndërmjet zgjedhësve dhe mbështetësve partiakë. Katërmbëdhjetë vitet e presidencës së Miteranit, më 1981–1995, u shoqëruan edhe me lodhje e pakënaqësi ndaj elitave. Skandale financiare përfshinë ministra dhe politikanë të partive kryesore. Zbulimet e paaftësisë së rëndë administrative e dëmtuan më tej besimin në një sistem ku burokracia kishte gëzuar pozitë të privilegjuar. Megjithatë, në vlerësimin krahasues të kësaj periudhe, këto dobësi nuk arritën përmasat e krizave të përsëritura të Republikës së Tretë dhe të Katërt.