Titull që mund të emërtojë drejtuesin ekzekutiv të një organizate ose një post kryesisht përfaqësues, nën të cilin vepron një drejtues tjetër me përgjegjësi të përditshme. Në shoqata e organizata vullnetare, presidenti mund të ketë rol nderi. Në sistemet shtetërore, përmbajtja e postit përcaktohet nga kushtetuta dhe praktika politike: presidenti mund të jetë kreu i shtetit dhe drejtuesi i ekzekutivit, ose kryesisht kreu përfaqësues i shtetit, me kompetenca emërimi, ndërmjetësimi dhe veprimi në kriza.

Presidenca ekzekutive ekziston si në demokraci, ashtu edhe në regjime autoritare. Shumë vende të Amerikës Latine dhe Shtetet e Bashkuara kanë sisteme presidenciale. Franca ka një sistem gjysmëpresidencial: presidenti ushtron kompetenca të rëndësishme, por qeveria drejtohet nga kryeministri dhe përgjigjet përpara parlamentit. Prandaj presidenti francez nuk është juridikisht i njëjtë me presidentin amerikan, i cili kryeson drejtpërdrejt degën ekzekutive.

Neni II i Kushtetutës amerikane ia beson pushtetin ekzekutiv Presidentit të Shteteve të Bashkuara. Ai është komandant i përgjithshëm i forcave të armatosura dhe i milicive shtetërore kur këto thirren në shërbimin federal; mund t'u kërkojë drejtuesve të departamenteve mendime me shkrim; emëron zyrtarë të lartë sipas procedurave kushtetuese; dhe lidh traktate me këshillimin e pëlqimin e Senatit, për të cilin kërkohet shumica përkatëse prej dy të tretash të senatorëve të pranishëm. Kompetencat përfshijnë gjithashtu zbatimin e ligjeve dhe funksione të tjera kushtetuese; ato nuk shterohen nga lista e kompetencave ushtarake dhe diplomatike.

Pushteti praktik i presidencës amerikane është zgjeruar shumë me rritjen e rolit ndërkombëtar të vendit, administratës federale dhe aftësive ushtarake. Në një fuqi bërthamore, autoriteti i komandantit të përgjithshëm ka pasoja të jashtëzakonshme. Marrëveshjet ekzekutive përdoren shpesh në marrëdhëniet ndërkombëtare pa ndjekur procedurën kushtetuese të traktateve, por mbështetja juridike dhe kufijtë e tyre ndryshojnë. Kongresi ka kërkuar ta kufizojë atë që kritikët e quajnë presidencë perandorake, veçanërisht për luftën dhe politikën e jashtme; rezultatet kanë qenë të ndryshme, jo një mungesë e plotë kontrolli.

Në politikën e brendshme, presidenti përballet me kufizime të forta. Drejtuesit e shumë institucioneve kërkojnë miratimin e Senatit; financimi dhe legjislacioni varen nga Kongresi; gjykatat shqyrtojnë ligjshmërinë e veprimeve. Administrimi i departamenteve nuk është kompetencë e pakufizuar personale. Politikëbërja mund të kuptohet si ndërveprim ndërmjet presidencës, dy dhomave të Kongresit dhe gjykatave federale, secila me mjete të ndryshme bllokimi ose kontrolli. Për realizimin e një politike duhet të sigurohet pajtimi i një numri aktorësh, i cili ndryshon sipas fushës.

Kushtetuta e Republikës së Pestë Franceze, e hartuar më 1958 nën ndikimin e Charles de Gaulle-it dhe bashkëpunëtorëve të tij, synonte një ekzekutiv më të qëndrueshëm dhe një president më të fuqishëm se në Republikën e Katërt. Reforma e vitit 1962 vendosi zgjedhjen e drejtpërdrejtë të presidentit. Përdorimi i referendumit sipas nenit 11, në vend të procedurës së zakonshme të ndryshimit kushtetues, shkaktoi kundërshtim të rëndë juridik e politik; megjithatë reforma u miratua dhe u zbatua. Roli kushtetues i arbitrit i kërkon presidentit të sigurojë funksionimin e rregullt të institucioneve publike dhe vazhdimësinë e shtetit. Kur presidenti dhe shumica parlamentare janë të së njëjtës prirje, autoriteti i tij politik zakonisht rritet. Gjatë bashkëjetesës me një qeveri të një shumice kundërshtare, roli i kryeministrit dhe ndarja kushtetuese e përgjegjësive bëhen më të dukshme.

Detyrat përfaqësuese të kreut të shtetit përfshijnë pritje zyrtare, vizita, pjesëmarrje në ceremoni mortore dhe dhënie dekoratash. Ato mund të shoqërohen me një rol të rëndësishëm si simbol i unitetit kombëtar. Efektiviteti në këtë rol varet jo vetëm nga procedura e zgjedhjes dhe kompetencat formale, por edhe nga besueshmëria e personaliteti. Krahasimi historik i Mary Robinson-it në Irlandë me Kurt Waldheim-in në Austri ilustron dallimin ndërmjet një figure që mund të afrojë qytetarët dhe një figure të përfshirë në ndarje e polemika, megjithëse të dy postet kishin funksione kryesisht përfaqësuese.

Krerët e shtetit shpesh kanë kompetenca rezervë për rastet e dorëheqjes së qeverisë, humbjes së shumicës ose krizës kombëtare. Një rast i diskutueshëm ishte shkarkimi i qeverisë së Gough Whitlam-it në Australi më 1975 nga guvernatori i përgjithshëm, përfaqësues i monarkut. Australia nuk kishte president, por rasti ndihmon të shpjegohet natyra e kompetencave të kreut të shtetit. Veprimi nuk çoi menjëherë në heqjen e këtyre kompetencave, por ushqeu debatin mbi monarkinë dhe kufijtë e autoritetit të saj. Edhe një post kryesisht ceremonial, pra, përballet me kufizime politike të legjitimitetit.

Presidentët mund të zgjidhen drejtpërdrejt nga votuesit, tërthorazi nga një kuvend ose trup zgjedhor, apo të caktohen sipas rregullave të një organizate. Një mandat popullor zakonisht forcon pretendimin për autoritet të pavarur, por fuqia reale varet edhe nga kompetencat kushtetuese, sistemi partiak, marrëdhënia me parlamentin dhe rrethanat politike. Zgjedhja e drejtpërdrejtë, e vetme, nuk e bën domosdoshmërisht presidencën ekzekutive.