Emërtim për një familje qasjesh teorike që kritikojnë trajtimin e strukturave, kuptimeve dhe identiteteve si të qëndrueshme e përfundimtare. Poststrukturalizmi u bë veçanërisht i dukshëm në debatet intelektuale nga fundi i viteve 1960, përfshirë klimën kritike të vitit 1968. Ai nuk është një doktrinë e vetme dhe autorët që lidhen me të nuk pranojnë domosdoshmërisht të njëjtën etiketë.

Kritika e tij i drejtohet shpjegimeve që, sipas poststrukturalistëve, i japin përparësi vazhdimësisë ndaj ndryshimit, strukturës së përgjithshme ndaj veprimit dhe përvojës konkrete, ose përgjithësimit ndaj hollësive. Debati u zhvillua në marrëdhënie me gjuhësinë strukturore të Saussure-it dhe me strukturalizmin; qasje të mëvonshme kanë vënë në pikëpyetje edhe forma të materializmit dialektik, të ekonomisë neoklasike dhe të neorealizmit në marrëdhëniet ndërkombëtare. Këto teori nuk janë identike dhe kritika nuk u shfaq njëkohësisht për të gjitha.

Poststrukturalistët shqyrtojnë si krijohen dhe ndryshojnë kuptimet përmes gjuhës, diskurseve, praktikave dhe marrëdhënieve të pushtetit. Edhe vetë subjekti veprues mund të trajtohet si i formuar historikisht, prandaj qasja nuk është thjesht pohim i lirisë së individit kundër çdo strukture. Rëndësia politike e saj lidhet me hetimin e kategorive që duken të natyrshme dhe me nxjerrjen në pah të përjashtimeve, paqëndrueshmërive dhe mundësive të tjera që ato mbulojnë.