Koncept për një fazë të zhvillimit shoqëror në të cilën prodhimi industrial nuk përbën më qendrën e vetme ose mbizotëruese të organizimit ekonomik dhe të punës. Në teoritë e shoqërisë postindustriale, shërbimet, njohuria, informacioni dhe aftësitë profesionale marrin peshë më të madhe. Daniel Bell e zhvilloi gjerësisht këtë ide në veprën «Ardhja e shoqërisë postindustriale», të botuar më 1973. Parashtesa «post-» tregon një ndryshim të strukturës dhe të peshës së veprimtarive, jo zhdukjen e industrisë.

Koncepti kuptohet në raport me shoqërinë industriale, të karakterizuar nga ndarja e gjerë e punës dhe prodhimi në shkallë të madhe me makineri të vëna në lëvizje nga burime energjie. Ky përkufizim nuk përcakton vetvetiu mënyrën e funksionimit të tregjeve dhe mund të zbatohet si për formacione kapitaliste, ashtu edhe për formacione socialiste. Saint-Simon e kundërvinte shoqërinë industriale ndaj shoqërisë ushtarake dhe parashikonte një të ardhme teknokratike. Autorë të tjerë theksuan pjesëmarrjen e gjerë në tregun e punës, të shoqëruar me pjesëmarrje të kufizuar të prodhuesve të drejtpërdrejtë në tregtimin e produkteve të tyre; Marksi e trajtoi këtë si tipar të formës kapitaliste të shoqërisë industriale.

Sipas një argumenti të teorive postindustriale, ndarja e punës mund të bëhet më pak e ngurtë, sepse njerëzit zotërojnë aftësi të transferueshme ndërmjet detyrave ose profesioneve. Në të njëjtën mënyrë mund të dobësohet disiplina industriale e fordizmit, e lidhur me prodhimin masiv dhe organizimin e standardizuar të punës. Për këtë arsye, disa studiues marksistë i kanë quajtur shoqëri të tilla «postfordiste». Postindustrializmi dhe postfordizmi ndërthuren në këtë analizë, por i pari vë më shumë theksin te struktura e përgjithshme e shoqërisë, ndërsa i dyti te ndryshimi i organizimit të prodhimit dhe të punës.