Kusht i teorisë së zgjedhjes racionale sipas të cilit një individ mund të krahasojë çdo çift alternativash. Për çfarëdo dy të mirash, shërbimesh ose mundësish A dhe B, ai mund të thotë se parapëlqen A ndaj B-së, se parapëlqen B ndaj A-së, ose se është indiferent ndërmjet tyre. Nuk mbetet një çift alternativash për të cilin asnjë nga këto marrëdhënie nuk përcaktohet.

Ky supozim e bën të mundur renditjen e alternativave dhe ndërtimin e modeleve të vendimmarrjes. Ai nuk kërkon që individi të jetë egoist dhe nuk përcakton cilat duhet të jenë parapëlqimet e tij. Dallohet gjithashtu nga kalueshmëria: nëse A parapëlqehet ndaj B-së dhe B ndaj C-së, kalueshmëria kërkon që A të parapëlqehet ndaj C-së.

Plotësia është e diskutueshme si përshkrim i sjelljes reale. Njerëzit mund të kenë informacion të pamjaftueshëm, të mos kenë formuar ende një gjykim ose t’i konsiderojnë disa vlera të pakrahasueshme. Prandaj indiferenca, që nënkupton një vlerësim të barabartë, nuk duhet ngatërruar me pamundësinë për të vendosur si duhen krahasuar dy alternativa.