Çështje e Gjykatës Supreme të Shteteve të Bashkuara, e vendosur më 1896, e cila i dha mbështetje kushtetuese ndarjes racore të imponuar me ligj sipas doktrinës të ndarë, por të barabartë. Homer Plessy kundërshtoi ligjin e Luizianës për ndarjen e pasagjerëve sipas racës në hekurudhë. Shumica e gjykatës pranoi se ndarja mund të ishte në përputhje me Kushtetutën, nëse objektet dhe shërbimet e veçuara trajtoheshin juridikisht si të barabarta.

Vendimi e ngushtoi mbrojtjen që afrikano-amerikanët mund të kërkonin nga Amendamenti i Katërmbëdhjetë dhe e përforcoi sistemin e segregimit. Shumica arsyetoi se ndarja nuk nënkuptonte vetvetiu inferioritet dhe se kuptimi poshtërues i saj i atribuohej interpretimit të vetë grupit të ndarë. Ky arsyetim i mohonte peshën marrëdhënieve reale të pushtetit dhe praktikës së pabarabartë që mbështeste ndarjen.

Në Brown kundër Bordit të Arsimit të Topeka-s më 1954, Gjykata Supreme hodhi poshtë zbatimin e doktrinës në arsimin publik, duke arsyetuar se shkollat e ndara sipas racës ishin në vetvete të pabarabarta. Vendimet dhe masat e mëvonshme e çmontuan më tej bazën juridike të segregimit. Plessy mbetet një shembull qendror se si interpretimi gjyqësor mund të kufizojë për dekada efektin e garancive kushtetuese dhe se si mbrojtja e të drejtave civile kërkon veprim gjyqësor, politik dhe shoqëror.