Pjesëmarrja në votime është përqindja e zgjedhësve që votojnë në një palë zgjedhje. Shpesh llogaritet mbi numrin e personave të regjistruar në listën zgjedhore, por mund të llogaritet edhe mbi popullsinë me të drejtë vote ose mbi popullsinë në moshë votimi. Për krahasime të sakta duhet të dihet cili emërues është përdorur.

Matja bëhet veçanërisht e ndërlikuar kur vetë regjistrimi kërkon përpjekje dhe nuk është automatik, si në shumë përvoja zgjedhore amerikane. Një pjesëmarrje e lartë ndër të regjistruarit mund të bashkëjetojë me një numër të madh njerëzish të paregjistruar. Edhe në vende me votim të detyrueshëm, si Australia, pjesëmarrja nuk arrin domosdoshmërisht 100 për qind. Ekzistojnë arsye të pranuara për mosvotim dhe procedura për shkeljet; në Australi detyrimi zbatohet përmes njoftimeve dhe sanksioneve, prandaj mosarritja e 100 për qind nuk provon se ligji nuk zbatohet.

Në disa vende, përfshirë Britaninë, pjesëmarrja në pjesë të periudhës pasluftës u ul krahasuar me nivelet e larta të viteve 1950. Disa studiues e shohin rënien me shqetësim, si tregues të largimit nga politika. Të tjerë argumentojnë se pjesëmarrja jashtëzakonisht e lartë mund ta ngarkojë sistemin me kërkesa të papajtueshme, ose se një individ që llogarit racionalisht gjasën shumë të vogël për ta ndryshuar rezultatin me votën e vet mund të zgjedhë të mos votojë.

Lidhja midis pjesëmarrjes dhe pritjes për një rezultat të ngushtë i jep njëfarë mbështetjeje shpjegimit të fundit. Por ai nuk mjafton për të shpjeguar pjesëmarrje mbi 70 për qind në zgjedhje që nuk priteshin të ishin të ngushta, si zgjedhjet e përgjithshme britanike të vitit 1983. Për të kuptuar votimin duhen shqyrtuar edhe motive të tjera, si detyrimi qytetar, identifikimi politik dhe mobilizimi shoqëror.