Parim ose konventë sipas së cilës pozitat, privilegjet dhe burimet brenda një institucioni ndahen në varësi të kohëzgjatjes së shërbimit. Në organet ligjvënëse, sidomos në Kongresin e Shteteve të Bashkuara, «vjetërsia» nënkupton zakonisht vitet e shërbimit parlamentar ose të anëtarësisë në një komision të caktuar, jo moshën biologjike të parlamentarëve. Rregulli mund të jetë i shkruar, por rëndësinë e tij historike e ka pasur shpesh si konventë e pranuar.

Në të dyja dhomat e Kongresit amerikan, përparësia sipas vjetërsisë ka qenë një parim organizimi me peshë. Ajo ndikonte në madhësinë dhe vendndodhjen e zyrave, mundësinë për t'u caktuar në komisione të dëshiruara, radhën e fjalës brenda tyre dhe, mbi të gjitha, mundësinë për të kryesuar një komision. Në fillim të shekullit XX, forcimi i këtij parimi u konsiderua reformë sepse kufizonte kompetencën arbitrare të kryetarit të Dhomës së Përfaqësuesve për të shpërblyer besnikët dhe për të ndëshkuar kundërshtarët. Më pas, veçanërisht në reformat e viteve 1970 dhe 1980, vetë automatizmi i vjetërsisë u bë objekt kritike.

Ndryshimet morën rëndësi të veçantë në Dhomën e Përfaqësuesve. Demokratët e kontrolluan atë pa ndërprerje nga viti 1955 deri në përfundim të vitit 1994, ndaj reformat e grupit të tyre parlamentar ndikuan drejtpërdrejt në funksionimin e institucionit. Sipas praktikës së mëparshme, kryesimi i një komisioni të përhershëm i kalonte pothuajse automatikisht anëtarit të partisë së shumicës që kishte shërbimin më të gjatë të pandërprerë në atë komision.

Mbrojtja e sistemit mbështetej në dy argumente kryesore. Së pari, një kriter i parashikueshëm shmangte garën e vazhdueshme për postet, intrigat, konfliktet dhe prishjen e marrëdhënieve personale. Së dyti, komisionet e specializuara varen nga njohuritë e hollësishme. Një anëtar me shërbim të gjatë zakonisht kishte grumbulluar përvojë në fushën përkatëse. Pritshmëria që qëndrimi i gjatë do të sillte ngritje në karrierë i nxiste edhe anëtarët e tjerë të mbeteshin në të njëjtin komision dhe të fitonin ekspertizën e nevojshme për punë efektive.

Kritikët argumentonin se sistemi favorizonte parlamentarët nga zona ku dominonte një parti e vetme. Për një periudhë të gjatë, demokratët e Jugut amerikan kishin mundësi veçanërisht të mira për t'u rizgjedhur vazhdimisht. Për pasojë, shumë kryesi komisionesh kalonin te demokratë konservatorë jugorë, që nuk pasqyronin domosdoshmërisht orientimin e shumicës së grupit demokrat apo të vendit. Vjetërsia mund t'u jepte pushtet edhe ligjvënësve me aftësi të kufizuara ose me mënyra autoritare drejtimi. Ajo mund të dobësonte kohezionin partiak, sepse një kryetar komisioni i kundërt me qëndrimin e shumicës së partisë së vet kontrollonte rendin e ditës dhe mund të pengonte propozimet e saj.

Në fillim të viteve 1970, përzgjedhja e kryetarëve iu nënshtrua më qartë miratimit të grupit parlamentar demokrat. Në vitin 1975 u rrëzuan tre kryetarë komisionesh, çka tregoi se vjetërsia nuk garantonte më paprekshmëri. Një dekadë më vonë, më 1985, kryetari i Komisionit të Shërbimeve të Armatosura, Charles Melvin Price, u zëvendësua nga Les Aspin-i, i cili kaloi përpara disa kolegëve me shërbim më të gjatë në komision.

Edhe kur vjetërsia vazhdonte të ndiqej në shumicën e emërimeve të tjera, mundësia reale e kundërshtimit ndryshoi sjelljen e kryetarëve: ata duhej të merrnin më shumë parasysh grupin e tyre parlamentar. Kriteri humbi fuqi veçanërisht në përzgjedhjen e kryetarëve të nënkomisioneve. Kjo histori tregon se përparësia sipas vjetërsisë mund të mbrojë institucionin nga favorizimi personal dhe të nxisë ekspertizën, por njëkohësisht mund të ngurtësojë hierarkitë dhe të dobësojë përgjegjshmërinë. Pesha konkrete e saj varet nga rregullat dhe praktikat e secilës dhomë e parti.