Veprimtari që synon dobësimin ose rrëzimin e strukturave të autoritetit, përfshirë shtetin, përmes cenimit të themeleve mbi të cilat ato mbështeten. Termi subversion ka prejardhje latine dhe kuptimin fillestar të përmbysjes ose shkuljes nga rrënjët. Historikisht është përdorur për dukuri shumë të ndryshme, nga mundja ushtarake e një qyteti deri te një çrregullim i rëndë trupor. Në anglisht, që në shekullin e katërmbëdhjetë lidhej me përmbysjen e ligjeve dhe në shekullin e pesëmbëdhjetë me kërcënimin e mbretërisë. Nga këto përdorime u zhvillua kuptimi i tij politik modern.

Në disa përdorime, termi ka zëvendësuar nocionin e rebelimit të paligjshëm ose të nxitjes së tij, por ngjyrimet nuk janë të njëjta. Rebelimi ose nxitja e hapur kundër pushtetit sugjeron sulm të dukshëm ndaj institucioneve; subversioni nënkupton më shpesh veprim të tërthortë, të fshehtë ose gradual. Shembuj janë gërryerja e besimit te rendi ekzistues dhe nxitja e grupeve kundër njëri-tjetrit. Për këtë arsye, përcaktimi i një veprimi si subversiv mund të jetë vetë pjesë e një konflikti politik dhe nuk provon automatikisht karakterin e tij të paligjshëm.

Autorë postmodernë dhe poststrukturalistë, ndër ta shumë autore feministe, e kanë zgjeruar kuptimin. Objektivi i përmbysjes, sipas tyre, nuk është domosdoshmërisht shteti drejtpërdrejt, por forcat dhe kategoritë kulturore mbizotëruese, si patriarkati, individualizmi ose racionalizmi shkencor. Ky zgjerim i detyrohet pjesërisht ndikimit të Antonio Gramsci-t. Ai argumentonte se revolucioni komunist kërkonte cenimin e hegjemonisë kulturore, domethënë të mënyrës së veçantë përmes së cilës rendi sundues siguron pranimin e vet në një shoqëri.