Parim kushtetues sipas të cilit çdo ministër i jep llogari parlamentit për ushtrimin e detyrës së vet dhe për politikat, vendimet e veprimtarinë e dikasterit që drejton. Në sistemet parlamentare, administrata vepron nën autoritetin politik të ministrit; për këtë arsye, ai duhet të shpjegojë dhe të mbrojë veprimet e saj, t'u përgjigjet pyetjeve, të japë informacion të saktë dhe të marrë masa për ndreqjen e gabimeve.

Përgjegjësia individuale dallohet nga përgjegjësia kolektive e kabinetit, që lidhet me mbështetjen e përbashkët për vendimet e qeverisë dhe me besimin e parlamentit ndaj saj. Ajo dallohet gjithashtu nga fajësia personale: ministri mund të jetë i detyruar të japë llogari për një gabim të administratës edhe kur nuk e ka urdhëruar dhe nuk ka pasur dijeni për të. Kjo nuk do të thotë se çdo gabim i një nëpunësi sjell automatikisht dorëheqjen e ministrit.

Në traditën kushtetuese britanike, ky parim mbështetet në masë të rëndësishme te konventat dhe standardet e sjelljes ministrore. Dorëheqja mund të kërkohet për shkelje personale, dështime të rënda në drejtim ose humbje të besimit politik. Mashtrimi i qëllimshëm i parlamentit përbën shkelje veçanërisht serioze, ndërsa gabimet e paqëllimshme në informacion duhet të korrigjohen. Zbatimi praktik varet edhe nga rrethanat politike, mbështetja e kryeministrit dhe reagimi parlamentar; prandaj, ai nuk mund të reduktohet në një rregull mekanik që e lidh çdo dështim administrativ me largimin nga posti.