Parti politike që mbizotëron në qeverisjen e një vendi për disa dekada, duke qeverisur e vetme ose si forca kryesore e koalicioneve të njëpasnjëshme. Mbizotërimi nuk do të thotë domosdoshmërisht se partitë e tjera janë të ndaluara: nocioni përdoret edhe për sisteme ku konkurrenca zgjedhore ekziston, por një forcë ruan për një kohë shumë të gjatë epërsinë qeverisëse.

Shembuj klasikë kanë qenë demokracia kristiane në Itali dhe Partia Liberal-Demokrate në Japoni, të cilave iu ndërpre sundimi i pandërprerë në vitet 1990. Në një sistem të tillë, një pjesë e opozitës politike mund të zhvillohet brenda vetë partisë mbizotëruese, përmes fraksioneve, në vend që të kanalizohet kryesisht nga partitë opozitare.

Për këtë arsye, partitë mbizotëruese shpesh ndahen në grupime të fuqishme të brendshme, ndërsa zgjedhja e udhëheqësit bëhet një garë midis fraksioneve kryesore. Kjo ishte e dukshme në Itali e Japoni. Edhe Partia Konservatore britanike, kur në fillim të viteve 1990 kishte fituar disa tipare të një partie mbizotëruese pas qeverisjes së gjatë, njohu rritje të përçarjeve fraksionare.