Gjendje në të cilën autoritetet kanë vështirësi të mëdha për të marrë vendime, për t'i zbatuar ato dhe për të siguruar përputhjen e sjelljes së grupeve shoqërore me politikat publike. Termi u bë i njohur në literaturën politike të viteve 1970, kur disa autorë argumentonin se vende të industrializuara, veçanërisht Britania, po bëheshin gjithnjë e më të vështira për t'u qeverisur. Koncepti nuk kishte një përkufizim të vetëm dhe të qëndrueshëm.

Ideja kryesore ishte se, ndërsa shtohej numri i problemeve që pritej të zgjidhte qeveria, zvogëlohej aftësia e saj për t'i përballuar. Kjo lidhej me ndërlikimin e problemeve, pritjet e larta të qytetarëve dhe kundërshtimin e autoritetit qeveritar nga grupe të ndryshme, veçanërisht sindikatat. Mungesa e bindjes ndaj politikave publike shihej si shkak i dobësimit të efektshmërisë shtetërore.

Kritikët kundërshtonin premisën se qeverisshmëria kërkon një qendër të vetme e të pakundërshtuar pushteti. Sipas tyre, shumica e sistemeve politike evropiane mbështeteshin te kompromisi ndërmjet grupeve me interesa konkurruese. Kufizimet mbi qeverinë mund të përfaqësojnë pluralizëm dhe kontroll demokratik, jo domosdoshmërisht paaftësi për të qeverisur.

Termi humbi një pjesë të popullaritetit gjatë viteve 1980, kur qeveritë e djathta treguan gatishmëri për të zvogëluar funksionet e shtetit dhe për të imponuar më fort autoritetin në fushat që i konsideronin thelbësore. Debati mbi paqeverisshmërinë mbetet, kështu, i lidhur me pyetjen se çfarë duhet të bëjë qeveria dhe sa pushtet i nevojitet për ta bërë.