Ajo që kërkohet për të kryer një veprim, për të arritur një gjendje ose për të shmangur një dëm. Në teorinë shoqërore dhe politike, shprehja «nevoja njerëzore» përdoret shpesh për kushtet që duhet të plotësohen që një person të mos pësojë dëmtim serioz. Ushqimi, uji, strehimi dhe, në disa teori, dashuria ose lidhjet njerëzore përfshihen në këtë kategori sepse mungesa e tyre cenon jetën dhe mirëqenien.

Mbrojtësit e një koncepti të fortë të nevojës e dallojnë atë nga dëshira. Nevojat konsiderohen universale ose të lidhura me kushte themelore të jetës njerëzore, ndërsa dëshirat pasqyrojnë shijet, rrethanat dhe parapëlqimet e ndryshme. Plotësimi i nevojave është themelor për mirëqenien; plotësimi i dëshirave mund të jetë i vlefshëm, por zakonisht më pak urgjent. Prej këtej nxirret pretendimi normativ se nevojat duhet të kenë përparësi ndaj dëshirave. Sipas këtij dallimi, njeriu mund të mos e dijë se çfarë i nevojitet realisht, ndërsa dëshira lidhet me atë që ai vetë kërkon ose parapëlqen.

Dallimi kundërshtohet nga disa drejtime. Skeptikët argumentojnë se ajo që quhet nevojë varet nga shoqëria dhe periudha historike, ndërsa nocioni i dëmit mbështetet në gjykime morale. Po ashtu, një nevojë mund të plotësohet në nivele kaq të ndryshme sa nuk përcakton vetvetiu një prag të qartë për politikat e mirëqenies. Ata vënë në dyshim se njohja e nevojave është më pak subjektive se shprehja e dëshirave dhe theksojnë se një listë nevojash mund të shprehë thjesht pikëpamjen e debatueshme të dikujt mbi lulëzimin njerëzor.

Mendimi socialist përgjithësisht i ka dhënë nevojës një rol më të madh se disa tradita të tjera dhe ka ndërtuar mbi të propozime për shpërndarjen e burimeve. Megjithatë, jo të gjithë mendimtarët radikalë e pranojnë pa rezerva këtë koncept. Ata që studiojnë sesi shoqëria, ekonomia dhe pushteti i formësojnë perceptimet tona për atë që na nevojitet mund të jenë po aq kritikë ndaj pretendimit se nevojat përbëjnë një bazë të thjeshtë dhe krejt objektive të politikës.