Ndarje sistematike e funksioneve, detyrave ose veprimtarive ndërmjet njerëzve apo grupeve. Ajo mund të lindë nga marrëdhëniet shoqërore dhe ekonomike pa qenë domosdoshmërisht e planifikuar ose e imponuar nga një autoritet.

Republika e Platonit mbështetet në një ndarje funksionale të punës: filozofët përcaktojnë ligjin dhe drejtimin; ndihmësit ose rojet ushtarake mbrojnë rendin dhe kryejnë funksione zbatuese; prodhuesit sigurojnë të mirat ekonomike të nevojshme për jetesën e të gjithëve dhe për mirëqenien e tyre. Platoni argumenton se kjo ndarje pasqyron aftësitë e ndryshme natyrore të individëve dhe krijon një tërësi harmonike.

Forma të tjera janë ndarja sipas gjinisë, ndarja gjeografike dhe ndarja shoqërore. Në shoqëri të ndryshme burrat dhe gratë kanë kryer veprimtari të ndryshme, por interpretimet që theksojnë zakonet, institucionet dhe marrëdhëniet e sundimit kundërshtojnë idenë se çdo dallim i tillë është domosdoshmërisht natyror. Ndarja gjeografike mund të lidhet me klimën, tokën ose burimet e ndryshme të zonave. Një formë me rëndësi të madhe historike është ndarja ndërmjet qytetit dhe fshatit. Ndarja shoqërore ka të bëjë me veprimtaritë e ndryshme të individëve dhe grupeve brenda shoqërisë dhe shpesh lidhet me strukturën klasore.

Ndarja e punës është përdorur për të shpjeguar rritjen e produktivitetit në shoqëritë industriale, sepse specializimi mund të rrisë shkathtësinë dhe efektshmërinë. Por ajo është lidhur edhe me tjetërsimin, humbjen e motivimit ose të kuptimit të punës dhe imponimin e disiplinës industriale. Këto pasoja janë theksuar sidomos kur prodhuesi i drejtpërdrejtë nuk ka kontroll mbi shitjen e produktit të vet dhe kur detyra e tij reduktohet në përsëritjen e një veprimi të vetëm e të ngushtë.

Prandaj mbetet një pyetje themelore nëse specializimi i gjerë mund të bashkëjetojë me një shoqëri harmonike dhe me zhvillimin e plotë të individit. Debati përfshin jo vetëm sasinë e prodhimit, por edhe kontrollin mbi punën, shpërndarjen e përfitimeve dhe cilësinë e jetës së atyre që e kryejnë.