Qasje ndaj marrëdhënieve ndërkombëtare që mbështetet në bashkëpunimin midis shumë shteteve dhe në rregulla ose institucione të përbashkëta. Ajo zbatohet në tregti, sistemin monetar, çarmatimin, sigurinë dhe mbrojtjen e mjedisit. Ideja qendrore është se mekanizmat ndërkombëtarë për administrimin e interesave të kundërta bëhen më efektivë kur shprehin një konsensus të gjerë dhe të qëndrueshëm. Prandaj multilateralizmi është veçanërisht i përshtatshëm për probleme ku mund të identifikohen interesa të përbashkëta të bashkësisë ndërkombëtare.

Përvoja ndërmjet dy luftërave botërore nxiti bindjen se marrëveshjet dypalëshe përjashtuese dhe veprimet e njëanshme kishin ndihmuar shpërbërjen e ekonomisë ndërkombëtare dhe afrimin e luftës. Pas Luftës së Dytë Botërore, multilateralizmi u bë parim organizues i marrëveshjeve të Bretton Woodsit, i Marrëveshjes së Përgjithshme për Tarifat dhe Tregtinë, GATT, dhe i Organizatës së Kombeve të Bashkuara. Më vonë ai u përdor edhe për marrëveshjet mbi shtresën e ozonit dhe ndryshimin klimatik. Shtetet kanë qenë shpesh më ngurruese për të pranuar kufizime shumëpalëshe në çështjet e sigurisë kombëtare, por veprimet e përbashkëta përmes OKB-së tregojnë se bashkëpunimi është i mundur edhe në këtë fushë.

Në tregtinë ndërkombëtare, marrëveshjet rajonale, si Bashkimi Europian dhe marrëveshja historike NAFTA në Amerikën e Veriut, kanë krijuar një marrëdhënie të ndërlikuar me multilateralizmin global. Ato nuk janë vetvetiu të papajtueshme me rregulla më të gjera shumëpalëshe, por mund të krijojnë blloqe interesash dhe të ndryshojnë mënyrën e negocimit. Një sfidë tjetër është lindur kur Shtetet e Bashkuara, mbështetësi kryesor i rendit ekonomik shumëpalësh të pasluftës, kanë parapëlqyer masa të njëanshme ose përballje dypalëshe për shkak të pakënaqësisë me ngadalësinë e ndërtimit të konsensusit. Në analizën e kësaj prirjeje, një fuqi shumë e madhe mund të mendojë se humbet relativisht më pak nga largimi prej rregullave të përbashkëta, ndërsa shtetet e dobëta janë më të ekspozuara. Megjithatë, shpërbërja e bashkëpunimit mund të ketë kosto të lartë për të gjithë.

Edhe në kontrollin e armatimeve pati një kalim nga pritjet për zgjidhje kryesisht shumëpalëshe te roli vendimtar i marrëveshjeve ndërmjet superfuqive. Fillimisht u mendua se kontrolli efektiv do të kërkonte një forum të përhershëm brenda OKB-së. Gara bërthamore amerikano-sovjetike tregoi, megjithatë, se dy superfuqitë nuk ishin të gatshme t'ua linin vendimet themelore bisedimeve shumëpalëshe. U arritën marrëveshje të rëndësishme, si Traktati i Ndalimit të Pjesshëm të Provave Bërthamore i vitit 1963, Traktati i Mospërhapjes së Armëve Bërthamore, i hapur për nënshkrim më 1968, dhe Konventa e Armëve Biologjike e vitit 1972. Por edhe sukseset shumëpalëshe mbështeteshin në bashkëpunimin e dy fuqive kryesore, ndërsa kufizimet vendimtare të arsenaleve të tyre u negociuan kryesisht në mënyrë dypalëshe.

Marrëveshja SALT I e vitit 1972 dhe Traktati për Raketat Antibalistike, ABM, u pasuan nga SALT II më 1979. Ndryshimi i politikës sovjetike nën Mikhail Gorbaçovin dhe përfundimi i Luftës së Ftohtë krijuan më shumë hapësirë për marrëveshje të tjera. Mes tyre ishin Traktati për Forcat Bërthamore me Rreze të Mesme, INF, i vitit 1987, Traktati për Forcat e Armatosura Konvencionale në Europë i vitit 1990, midis vendeve të NATO-s dhe Paktit të Varshavës, dhe START I për reduktimin e armëve strategjike, i nënshkruar në korrik 1991.

Shpërbërja e Bashkimit Sovjetik e bëri edhe zbatimin e disa marrëveshjeve bërthamore një çështje shumëpalëshe. Armë bërthamore sovjetike ndodheshin në territoret e shteteve tashmë të pavarura, ndër to Ukraina dhe Kazakistani, ndaj përqendrimi dhe heqja e tyre kërkuan marrëveshje me më shumë se dy palë. Këto shtete pranuan transferimin e armëve drejt Federatës Ruse; angazhimet e Ukrainës u konkretizuan në marrëveshjet e vitit 1994. Ky është një zhvillim historik i periudhës pas shpërbërjes sovjetike, jo përshkrim i posedimit aktual të armëve nga këto shtete.

Multilateralizmi, pra, nuk e përjashton rolin përcaktues të marrëveshjeve midis fuqive të mëdha. Shpesh konsensusi i gjerë ndërtohet mbi një pajtim paraprak të tyre. Përfundimi i negociatave të Raundit të Uruguait të GATT-it në dhjetor 1993, për shembull, u bë i mundur pasi Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Europian kishin zgjidhur disa nga mosmarrëveshjet kryesore mes tyre.