Besimi se monarkia është një formë e nevojshme ose e dëshirueshme e organizimit të shtetit. Fjala «monarki» fillimisht nënkuptonte sundimin e një njeriu të vetëm, por më pas u lidh me institucionin e mbretit ose të mbretëreshës. Monarkia zakonisht mendohet si e trashëgueshme, megjithëse shumë poste historike që konsiderohen monarkike nuk kanë qenë të tilla, të paktën formalisht. Perandorët romakë, perandorët e Perandorisë së Shenjtë Romake dhe mbretërit e Polonisë janë shembuj të institucioneve ku trashëgimia nuk ishte rregulli i vetëm ose i detyrueshëm i kalimit të pushtetit.

Një version i skajshëm i monarkizmit mbron një monark që sundon realisht dhe nuk mjaftohet me mbretërimin simbolik; që ka të drejtë absolute për të qeverisur, ndoshta të dhënë nga Perëndia; dhe që e fiton këtë të drejtë përmes trashëgimisë. Këto pretendime kishin humbur shumë nga besueshmëria e tyre në debatin politik të fundit të shekullit XX. Monarkistët e kësaj periudhe mbështesnin zakonisht një monarki të kufizuar ose kushtetuese dhe e përligjnin atë me dobinë e institucionit në rrethana të caktuara.

Një argument është se shteti përfiton nga një kre që qëndron mbi konkurrencën e përditshme partiake dhe nuk duhet të garojë për postin. Një tjetër e sheh familjen mbretërore si mishërim simbolik të historisë dhe të vazhdimësisë së vendit. Në terminologjinë e Walter Bagehot-it, monarkia mund të shërbejë si elementi «dinjitoz» i kushtetutës: ajo krijon nderim dhe pranim për autoritetin shtetëror pa e mbështetur çdo herë këtë pranim në formulime të hollësishme kushtetuese ose në parime përligjëse që mund ta përçajnë shoqërinë.