Tërësia e teknikave matematikore dhe statistikore që përdoren për analizimin e të dhënave. Për të shqyrtuar teori dhe hipoteza empirike, studiuesit e politikës përdorin burime të ndryshme: të dhëna kryesisht cilësore, si dokumente, intervista të pastrukturuara dhe vëzhgim me pjesëmarrje; si edhe të dhëna kryesisht sasiore, të mbledhura përmes anketave me kampion ose statistikave të përmbledhura, si rezultatet zgjedhore, regjistrimet e popullsisë dhe seritë statistikore që krahasojnë vende të ndryshme. Metodat sasiore u shërbejnë sidomos të dhënave që mund të paraqiten në formë numerike, duke kërkuar që kuptimi i matjeve të jetë i përcaktuar qartë.

Analiza sasiore kryen katër funksione themelore. Së pari, përshkruan të dhënat: e organizon informacionin dhe dallon modelet e përgjithshme. Së dyti, shqyrton marrëdhëniet ndërmjet ndryshoreve, duke vlerësuar nëse ato lidhen ose korrelojnë dhe sa e fortë është lidhja. Së treti, kur ekzistojnë arsye teorike paraprake dhe një projekt kërkimor i përshtatshëm për të pohuar shkakësi, kërkon të shpjegojë në ç'masë ndryshimet në ndryshoret e pavarura, shkakore ose parashikuese, shpjegojnë ndryshimet në ndryshoret e varura ose të parashikuara. Së katërti, kur të dhënat vijnë nga një kampion, vlerëson deri ku rezultatet mund të përgjithësohen për popullatën nga e cila është marrë kampioni. Përshkrimi, lidhja dhe korrelacioni, shpjegimi dhe inferenca statistikore kërkojnë teknika të ndryshme.

Zgjedhja e teknikës varet nga disa kushte, ndër të cilat niveli i matjes ka rëndësi të veçantë. Në nivelin nominal ose kategorik, dukuritë ndahen në grupe pa një renditje të domosdoshme. Për shembull, të anketuarit mund të klasifikohen sipas përkatësisë fetare, si katolikë ose protestantë, sipas kategorive shoqërore, ose sipas mbështetjes partiake, si konservatorë e laburistë, kristiandemokratë e socialdemokratë, republikanë e demokratë. Numrat që mund t'u caktohen këtyre kategorive janë kode identifikuese, jo madhësi që mund të krahasohen aritmetikisht.

Në nivelin rendor, kategoritë mund të radhiten sipas marrëdhënies «më shumë» ose «më pak». Vendet, për shembull, mund të renditen si më shumë ose më pak demokratike sipas kritereve të përcaktuara. Renditja nuk garanton që largësia ndërmjet dy pozicioneve të njëpasnjëshme është gjithmonë e njëjtë. Në nivelin intervalor njihen jo vetëm renditja, por edhe madhësitë e dallimeve në një shkallë me intervale të barabarta. Matjet numerike të përdorura në studimet politike përfshijnë, për shembull, përqindjet e grupeve të ndryshme shoqërore në njësitë zgjedhore dhe shpërndarjen e votave ndërmjet partive. Disa matje kanë edhe një zero kuptimplote dhe mund të trajtohen si matje në shkallë raporti. Dallimi ndërmjet niveleve përcakton cilat veprime dhe interpretime janë të arsyeshme.

Të dhënat nominale përshkruhen zakonisht me kategorinë më të shpeshtë, ose modën, dhe me shpërndarjen e shpeshtësive e të përqindjeve. Lidhjet ndërmjet tyre mund të maten, sipas strukturës së tabelës, me koeficientë si fi ose koeficienti i kontingjencës. Analiza log-lineare përdoret për modelimin e marrëdhënieve ndërmjet ndryshoreve kategorike. Pasiguria e vlerësimit të një proporcioni mund të shqyrtohet përmes gabimit standard dhe intervaleve të besimit, si në sondazhet e opinionit. Testi hi-katror përdoret gjerësisht për të shqyrtuar nëse një lidhje ndërmjet kategorive është në përputhje me hipotezën e pavarësisë, duke respektuar kushtet e zbatimit të tij.

Të dhënat rendore përshkruhen me medianën dhe me ndarjen në kuartile, oktile ose decile. Një masë e përdorur gjerësisht për lidhjen ndërmjet dy renditjeve është koeficienti ro i Spearman-it. Rëndësia statistikore vlerësohet me teste të përshtatshme për këtë koeficient dhe për madhësinë e kampionit; një përafrim me shpërndarjen t mund të përdoret në rrethana të caktuara. Kjo nuk do të thotë se testi t për mesataret zbatohet automatikisht ndaj çdo ndryshoreje rendore. Zgjedhja kërkon shqyrtimin e pyetjes, të shpërndarjes dhe të supozimeve të metodës.

Të dhënat numerike me intervale kuptimplota përshkruhen shpesh me mesataren dhe devijimin standard, ndërsa pasiguria e këtyre vlerësimeve shqyrtohet duke marrë parasysh kampionimin. Korrelacioni linear matet zakonisht me koeficientin r të Pearson-it; regresioni përdoret për të modeluar dhe shpjeguar ndryshimet në një ndryshore në raport me ndryshore të tjera. Testet t dhe F kanë rol të rëndësishëm në vlerësimin e modeleve dhe të hipotezave, kur përmbushen kushtet përkatëse. Vetë një koeficient regresioni ose korrelacioni nuk e vërteton shkakësinë.

Në të njëjtin studim mund të bashkohen të dhëna me nivele të ndryshme matjeje. Analiza e variancës, për shembull, mund të shqyrtojë dallimet e një ndryshoreje numerike ndërmjet grupeve të përcaktuara nga një ndryshore kategorike. Kur ka shumë ndryshore dhe kërkohet zbulimi i ngjashmërive ose i dallimeve të fshehura, përdoren teknika më të ndërlikuara, si analiza faktoriale, analiza e grupimeve dhe analiza diskriminuese. Këto teknika kanë qëllime të ndryshme: përmbledhjen e dimensioneve të përbashkëta, krijimin e grupeve të ngjashme ose dallimin ndërmjet grupeve të paracaktuara.

Studiuesit e politikës i kanë përdorur metodat sasiore për garat e armatimeve, qëndrueshmërinë politike, dhunën politike dhe sjelljen e ligjvënësve. Zbatimi i tyre më i spikatur ka qenë studimi i qëndrimeve dhe i sjelljes zgjedhore, ku votat, rezultatet dhe përgjigjet e anketave mund të kuantifikohen relativisht lehtë.

Kontributi i metodave sasiore në studimin e politikës është i rëndësishëm, por përdorimi i tyre është kritikuar kur kuantifikimi bëhet qëllim në vetvete, kur rezultatet nga të dhënat shoqërore barazohen pa të drejtë me rezultatet e eksperimenteve të kontrolluara, ose kur shifrat zëvendësojnë shpjegimin. Një korrelacion statistikisht domethënës mund të thotë pak për mekanizmin që e prodhon, madhësinë praktike të pasojës ose domethënien politike të saj. Këto kritika mbështesin një përdorim më të matur: metodat duhen zgjedhur sipas problemit kërkimor dhe interpretuar në lidhje me teorinë, cilësinë e të dhënave dhe kufijtë e projektit të studimit.