Mjetet dhe organizatat e komunikimit e të argëtimit që u drejtohen audiencave të gjera: gazetat, revistat dhe botime të tjera, televizioni, radioja dhe kinemaja. Zhvillimi i tyre është lidhur me përhapjen e shkrim-leximit, shtimin e kohës së lirë dhe mundësinë e publikut për të siguruar pajisjet e marrjes së informacionit. Në shumë sisteme mediatike funksioni argëtues zë vend mbizotërues, sepse tërheq investime, siguron të ardhura dhe krijon e ruan audiencën.

Funksione të tjera kanë rëndësi të drejtpërdrejtë politike: mbledhja, organizimi dhe transmetimi i lajmeve dhe i informacionit, formimi i opinioneve dhe kontributi në debatin publik, sidomos në shoqëri relativisht të hapura. Media funksionon brenda rregullimeve institucionale që mund të përfshijnë kontroll dhe, në shkallë shumë të ndryshme, censurë. Rregullimi lidhet zakonisht me pronësinë, financimin dhe licencimin, por edhe me mbikëqyrjen e kohëzgjatjes, përmbajtjes dhe ekuilibrit të programeve. Rregullimi dhe censura nuk janë të njëjta dhe as shfaqen njëlloj në çdo sistem.

Përparimi i shpejtë teknik është shoqëruar me përqendrim të pronësisë mediatike, veçanërisht aty ku audiencat janë të mëdha dhe prodhimi ka kosto të lartë. Në fund të shekullit XX, përhapja e transmetimeve satelitore e kabllore, krijimi i rrjeteve globale dhe zotërimi i llojeve të ndryshme të mediave nga të njëjtët pronarë e bënë më të vështirë mbikëqyrjen e ngushtë kombëtare. Në një sërë vendesh kjo nxiti çrregullim, privatizim ose eksperimentim me ndërthurje të pronësisë publike dhe private.

Studimet e ndikimit mediatik kanë dhënë përfundime të ndryshme. Një drejtim kërkimesh ka theksuar se, jashtë zgjedhjeve dhe ngjarjeve të mëdha, audienca e debateve dhe komenteve të hollësishme politike është relativisht e kufizuar. Edhe pjesëmarrësit e saj nuk e përvetësojnë ose ruajnë domosdoshmërisht informacionin në masë të madhe; efektet mund të jenë të tërthorta dhe të vështira për t'u dalluar. Kjo nuk do të thotë se media është pa ndikim. Qasja në të është e domosdoshme për partitë dhe grupet kryesore dhe u mundëson edhe kandidatëve të pakicave, me pikëpamje jo të zakonshme, të dëgjohen nga publiku.

Zhvillimi i teknologjisë së informacionit ka nxitur pretendimin se mënyrat e zhvillimit të fushatave politike kanë ndryshuar thellësisht. Kundërshtimi ndaj këtij argumenti është se ndryshimi i mjetit të komunikimit nuk duhet ngatërruar automatikisht me ndryshimin e mesazhit politik. Analiza kërkon të dallojë teknologjinë, përmbajtjen, sjelljen e audiencës dhe kushtet institucionale në të cilat media vepron.