Parim kushtetues që kërkon mbrojtje të barabartë juridike dhe ndalon dallimet arbitrare ose të pajustifikuara në trajtimin e personave. Në Shtetet e Bashkuara, Amendamenti i Katërmbëdhjetë ua ndalon shteteve mohimin e mbrojtjes së barabartë të ligjeve ndaj çdo personi brenda juridiksionit të tyre, jo vetëm ndaj shtetasve amerikanë. Për pushtetin federal, një kërkesë e krahasueshme zbatohet përmes interpretimit të garancisë së procesit të rregullt juridik në Amendamentin e Pestë.

Ligjvënësit nuk mund të diskriminojnë në mënyrë arbitrare grupe të caktuara, për shembull sipas racës, seksit ose aftësisë së kufizuar. Megjithatë, barazia juridike nuk do të thotë se çdo dallim në ligj është i ndaluar ose se të gjitha klasifikimet shqyrtohen me të njëjtën rreptësi. Për shembull, tatimi sipas aftësisë për të paguar mund të jetë një dallim i arsyeshëm dhe kushtetues.

Në çështjen Brown kundër Bordit të Arsimit të Topeka-s, më 1954, Gjykata e Lartë vendosi se ndarja racore në shkollat publike cenonte mbrojtjen e barabartë të garantuar nga Amendamenti i Katërmbëdhjetë. Po atë vit, në çështjen Bolling kundër Sharpe-it, ajo e trajtoi ndarjen racore në shkollat e administruara në juridiksionin federal përmes Amendamentit të Pestë. Kështu, parimi kufizon diskriminimin shtetëror dhe federal, megjithëse baza kushtetuese e drejtpërdrejtë nuk është e njëjtë.