Autorizim për të qeverisur ose për të zbatuar politika, të cilin një parti, koalicion ose përfaqësues e mbështet te rezultati zgjedhor. Fitorja mund të interpretohet si mandat i përgjithshëm për të drejtuar vendin në interes të publikut ose si mandat i posaçëm për një program të caktuar. Këto dy kuptime duhen dalluar, sepse një zgjedhje përfshin zakonisht shumë çështje dhe motive votimi.

Një qeveri e dalë nga zgjedhjet mund të pretendojë në mënyrë të arsyeshme të drejtën për të qeverisur, por jo domosdoshmërisht se çdo votues i saj ka miratuar secilën politikë të programit. Nëse një çështje e veçantë e ka mbizotëruar qartë fushatën e fituar, pretendimi për mandat specifik është më i fortë. Kur konkurrenca zhvillohet kryesisht rreth aftësisë së përgjithshme për qeverisje, përcaktimi i një autorizimi të tillë është më i vështirë.

Doktrina mund të interpretohet edhe në mënyrë kufizuese: qeveria nuk duhet të ndërmarrë politika për të cilat nuk ka kërkuar mandat të posaçëm. Ky interpretim përplaset me idenë e mandatit të përgjithshëm, sepse qeveritë duhet t'u përgjigjen edhe zhvillimeve që nuk mund të parashikoheshin në fushatë. Në traditën parlamentare britanike, mandati i programit zgjedhor ka ndikuar edhe në debatin për mënyrën si duhet të sillet Dhoma e Lordëve ndaj propozimeve të qeverisë së zgjedhur.

Udhëheqësit e hershëm laburistë e vlerësonin veçanërisht mandatin e posaçëm si bazë për ndryshime rrënjësore. Kundërshtarët e tyre shpesh kërkonin një autorizim më të përgjithshëm për të qeverisur sipas gjykimit të tyre, pa marrë zotime të hollësishme. Në zhvillimet e mëvonshme, pesha e doktrinës së mandatit si argument i veçantë u zbeh, por dallimi ndërmjet autorizimit të përgjithshëm dhe miratimit të politikave konkrete mbetet i rëndësishëm për përgjegjshmërinë demokratike.