Llogaridhënia është detyrimi i personave që ushtrojnë pushtet ose përfaqësojnë të tjerët për të shpjeguar përdorimin e kompetencave të tyre, për t'iu përgjigjur kritikave dhe kërkesave dhe për të pranuar përgjegjësi për dështimin, paaftësinë ose mashtrimin. Ajo përfshin mundësinë për të kërkuar informacion e arsyetim, për të vlerësuar sjelljen dhe, kur është e nevojshme, për të kërkuar korrigjim ose pasoja për atë që mban përgjegjësi.

Deputetëve mund t'u kërkojnë llogari drejtuesit e grupeve parlamentare që kujdesen për disiplinën e votimit, organizatat vendore të partisë dhe zgjedhësit. Ministrat japin llogari edhe për vendimet qeveritare përpara parlamentit dhe publikut. Në traditën britanike dallohen përgjegjësia individuale ministrore dhe përgjegjësia kolektive e qeverisë. Debati parlamentar, hetimet e komisioneve të posaçme dhe shqyrtimi nga mediat janë mjete të rëndësishme për ta vënë këtë përgjegjësi në veprim.

Forma e llogaridhënies së administratës ndryshon sipas mënyrës së emërimit dhe shkallës së politizimit të saj. Në Shtetet e Bashkuara shumë poste drejtuese plotësohen me emërime politike, mbajtësit e të cilave mund të thirren të përgjigjen personalisht për veprimet e tyre; krahas tyre ekziston një shërbim i gjerë civil i karrierës. Në Britani, ideali tradicional është një administratë politikisht e paanshme që vepron në emër të ministrit. Nëpunësit mund të japin dëshmi para komisioneve parlamentare, ndërsa ministri mban përgjegjësinë politike për dikasterin. Kjo nuk i përjashton përgjegjësitë personale ligjore, disiplinore ose financiare të nëpunësve, veçanërisht në rastet e keqadministrimit.

Një kundërshtim ndaj kontrollit tepër të dendur është se ai mund t'i pengojë politikanët dhe administratorët në ushtrimin e detyrave. Megjithatë, në debatet britanike është shprehur më shpesh shqetësimi i kundërt: rregullat formale nuk sigurojnë gjithmonë llogaridhënie të fortë në praktikë. Nëse një ministër pranon përgjegjësi, korrigjon gabimin ose largohet nga detyra, mund të varet nga rrethanat politike, mbështetja e partisë dhe përmasat e skandalit, jo vetëm nga parimi kushtetues.

Krijimi i agjencive ekzekutive nga fundi i viteve 1980 e bëri më të ndërlikuar hierarkinë tradicionale të shërbimit civil. Drejtuesve të agjencive iu dhanë kompetenca menaxheriale dhe mundësi për t'iu përgjigjur drejtpërdrejt pyetjeve mbi punën e tyre. Rishikimi qeveritar i vitit 2002 e vlerësoi përgjithësisht si të suksesshëm modelin e agjencive për përmirësimin e shërbimeve. Megjithatë, kjo nuk e zëvendësonte parimin se ministrat mbeteshin përgjegjës para parlamentit për veprimtarinë e dikastereve dhe të agjencive të tyre. Dhënia e sqarimeve nga drejtuesi ekzekutiv dhe përgjegjësia politike ministrore janë lidhje të dallueshme të të njëjtit sistem.

Problemet e Agjencisë së Mbështetjes së Fëmijëve dhe të Shërbimit të Burgjeve sollën debate të forta mbi kufirin ndërmjet përgjegjësisë për politikën dhe përgjegjësisë për zbatimin. Në raste të rëndësishme, drejtuesit ekzekutivë dhanë dorëheqjen ose u larguan nga detyra, ndërsa ministrat qëndruan. Kritikët argumentuan se kjo u krijonte ministrave mundësi për t'ua kaluar të tjerëve përgjegjësinë për dështime që mund të lidheshin edhe me vendimet politike ose me burimet e pamjaftueshme.

Probleme të ngjashme lindin me organizmat publikë gjysmëautonomë. Një qytetar mund të drejtohet nga organizmi te parlamenti, ndërsa ministri mund ta drejtojë deputetin përsëri te drejtuesit e organizmit. Kjo qarkullim kërkesash mund ta bëjë të paqartë se kush duhet të japë një përgjigje përfundimtare. Në debatet historike britanike, edhe kontrolli mbi shërbimet e sigurimit është trajtuar si fushë me vështirësi të posaçme për llogaridhënien, për shkak të fshehtësisë dhe kufizimeve të shqyrtimit publik. Vlerësimi i një sistemi kërkon, prandaj, të shihet jo vetëm ekzistenca e organeve kontrolluese, por edhe aftësia e tyre reale për të marrë informacion dhe për të siguruar përgjegjësi.