Tërësi rregullash të sjelljes që nxirren nga reflektimi mbi natyrën njerëzore, kushtet natyrore të ekzistencës ose kërkesat për zhvillimin dhe përmbushjen e aftësive njerëzore. Në këtë kuptim filozofik, ligji natyror duhet dalluar nga ligjet shkencore që përshkruajnë dukuritë fizike. Ai kërkon të përcaktojë si duhet të veprojnë njerëzit dhe mbi ç'baza mund të vlerësohen ligjet e vendosura nga shoqëria.

Fjala «natyrë» ka marrë kuptime të ndryshme në historinë e ideve. Pesë prej tyre, që shpesh mbivendosen, kanë rëndësi të veçantë për këtë traditë: çfarë është e nevojshme që të ndodhë zhvillimi njerëzor ose të realizohen aspiratat; çfarë është e përbashkët për të gjithë njerëzit ose për sistemet e së drejtës pozitive; cilat kanë qenë kushtet më të hershme të ekzistencës njerëzore; si do të ishte jeta njerëzore në mungesë të një ngjarjeje ose institucioni, si prona private apo qeverisja; dhe çfarë ka synuar Zoti për njeriun dhe çfarë kërkon prej tij. Këto kuptime nuk prodhojnë domosdoshmërisht të njëjtat rregulla, ndaj tradita e ligjit natyror përfshin teori të ndryshme.

Një problem qendror është mënyra si bëhen të zbatueshme këto rregulla. Kur lidhen me vullnetin hyjnor, sanksionet për shkeljen e tyre mund të vendosen në jetën e përtejme. Në versionet laike, ku ligji natyror paraqitet si detyrues për arsyen, e drejta për ta zbatuar mund t'u atribuohet të gjithë individëve. Në teori të tjera, nevoja për një zbatim të sigurt e të përbashkët përdoret për të shpjeguar krijimin e qeverisjes.

Ligji natyror ka shërbyer njëkohësisht për të shpjeguar lindjen e së drejtës pozitive dhe për ta gjykuar në mënyrë kritike përmbajtjen e saj. Kur përcakton një standard universal, ai paraqitet si normë më e lartë se sistemet juridike të veçanta dhe si kriter i jashtëm për vlerësimin e tyre. Kjo lejon që ligjshmëria e një rregulli brenda një shteti të dallohet nga drejtësia ose vlefshmëria e tij morale.

Liberalizmi është formuar pjesërisht nga tradita e jurisprudencës natyrore, në të cilën rëndësi të veçantë kanë shkrimet e Hugo Grotius-it, Samuel Pufendorf-it, Jean Barbeyrac-ut, John Locke-ut dhe Adam Smith-it. Filozofia politike që shqyrton pasojat politike të gjendjes njerëzore mund t'i kundërshtojë shumë nga këto kuptime të së natyrshmes. Megjithatë, vështirë se shmang çdo përfytyrim të nevojave, aftësive dhe kushteve të njerëzve që përbëjnë jetën politike. Lidhja me teoritë e përsosjes njerëzore qëndron pikërisht te pyetja nëse politika duhet të mbështesë forma të caktuara të zhvillimit ose të jetës së mirë.