Marrëveshje sipas së cilës një vend eksportues pranon të kufizojë dërgesat e një malli drejt një vendi të caktuar importues. Kufizimi quhet vullnetar sepse zbatohet nga pala eksportuese, por shpesh negociohet nën kërcënimin e masave më të ashpra proteksioniste. Përfitimi i eksportuesit mund të jetë ruajtja e qasjes në treg dhe sigurimi i çmimeve më të larta, jo domosdoshmërisht një pagesë e drejtpërdrejtë zhdëmtimi.

Zhvillimi historik i këtyre marrëveshjeve lidhet me uljen e tarifave nën Marrëveshjen e Përgjithshme për Tarifat dhe Tregtinë, GATT. Konkurrenca më e fortë ndërmjet prodhuesve industrialë mund të sillte humbje tregjesh, mbyllje ndërmarrjesh dhe trysni politike për mbrojtjen e prodhimit vendas. Qeveritë që e kishin të vështirë t'i rezistonin kësaj trysnie negocionin kufizime me vendet nga të cilat po rriteshin importet. Japonia, për shembull, pranoi në raste të caktuara të kufizonte eksportet drejt tregjeve ku produktet e saj po zëvendësonin prodhimin vendas.

Eksportuesit mund t'i pranonin këto kufizime sepse shitnin më pak njësi, por me fitim më të lartë për njësi. Kostoja për konsumatorët e vendit importues, përmes çmimeve më të larta, mund të kthehej në rentë për prodhuesit e huaj. Nga pikëpamja ekonomike, kjo ngjan me një subvencion të tërthortë që shpesh mbetet më pak i dukshëm politikisht se një transferim buxhetor dhe, për këtë arsye, mund të nxisë më pak kundërshtime publike. Një përllogaritje historike për kufizimet mbi automobilët japonezë në Britani gjatë viteve 1970 dhe 1980 e vlerësonte këtë transferim nga Britania drejt Japonisë në rreth 50 sterlina për banor në vit. Kjo është një vlerësim i një rasti të caktuar, jo një kosto e përgjithshme e çdo marrëveshjeje.

Para krijimit të Organizatës Botërore të Tregtisë, marrëveshjet e tilla u trajtuan shpesh si masa të zonës gri, përmes të cilave qeveritë shmangnin zbatimin e drejtpërdrejtë të disiplinave shumëpalëshe. Megjithatë, karakteri i tyre diskriminues ishte i qartë dhe statusi i tyre nuk mund të përmblidhet si pajtueshmëri e padiskutueshme me GATT-in. Negociatat e Raundit të Uruguajit, të përmbyllura politikisht në dhjetor 1993 dhe të formalizuara më 1994, sollën Marrëveshjen për Masat Mbrojtëse. Nga hyrja e saj në fuqi më 1995, neni 11 ndalon kërkimin, miratimin ose mbajtjen e kufizimeve vullnetare të eksporteve dhe masave të ngjashme të mbuluara prej tij, me dispozita kalimtare për heqjen e marrëveshjeve ekzistuese.