Kuakerët, ose anëtarët e Shoqërisë Fetare të Miqve, janë një bashkësi fetare që u formua në Angli në mesin e shekullit XVII, me George Fox-in si një nga themeluesit dhe udhëheqësit kryesorë. Emërtimi «kuakerë», që lidhet me kuptimin «ata që dridhen», i atribuohet një ngjarjeje të vitit 1650: sipas rrëfimit të Fox-it, një gjykatës e përdori pasi ai u kishte kërkuar gjykatësve të dridheshin përpara fjalës së Zotit. Një shpjegim tjetër e lidh emrin me dridhjen e vetë besimtarëve gjatë përjetimit fetar. Viti 1650 nuk shënon krijimin e një organizate të përfunduar; lëvizja dhe institucionet e saj u zhvilluan gradualisht.

Në traditën britanike kuakere, adhurimi zhvillohet në mbledhje që mbështeten në heshtje dhe në mundësinë që secili pjesëmarrës të flasë kur ndihet i shtyrë shpirtërisht. Kjo traditë nuk ka një kler të shuguruar dhe nuk i trajton sakramentet e jashtme si kusht të jetës fetare. Brenda kuakerizmit botëror ekzistojnë edhe degë me pastorë dhe me shërbesa më të strukturuara.

Në mendimin dhe praktikën politike, kuakerët janë dalluar sidomos për pacifizmin dhe për mënyrën e marrjes së vendimeve. Fox-i refuzoi shërbimin ushtarak duke e lidhur besimin e tij me një mënyrë jetese që hiqte shkaqet e luftës. Ky qëndrim, së bashku me deklarime të tjera themeluese, u bë bazë e dëshmisë kuakere për paqen: angazhimit fetar dhe praktik për të mos marrë pjesë në luftë dhe për të punuar kundër shkaqeve të saj.

Në mbledhjet për punët e bashkësisë, vendimet kërkohen përmes arritjes së një kuptimi të përbashkët, në vend të numërimit të votave. Kjo praktikë mund t'i ngjajë një rregulli unanimiteti, por kuakerët e kuptojnë si dallim të përbashkët shpirtëror të rrugës që duhet ndjekur, jo thjesht si marrëveshje laike ose si e drejtë automatike vetoje e secilit. Nëpërmjet rolit të tyre në qeverisjen e Pensilvanisë deri në vitet 1750, idetë kuakere ushtruan një ndikim politik më të madh sesa do të sugjeronte numri relativisht i vogël i anëtarëve të bashkësisë.