Bashkim i aktorëve të veçantë, si parti politike ose grupe parlamentarësh, për të siguruar një rezultat të përbashkët në një proces vendimmarrjeje. Një rast i zakonshëm lind kur miratimi i ligjit ose krijimi i qeverisë kërkon shumicë, por asnjë parti nuk zotëron e vetme numrin e nevojshëm të mandateve. Koalicioni mund të lidhet me një votim të caktuar ose me një marrëveshje më të qëndrueshme qeverisjeje.

Në vendet ku qeveritë njëpartiake kanë qenë të zakonshme, si Mbretëria e Bashkuar për periudha të gjata, koalicionet janë parë shpesh me dyshim. Një kritikë është se, para zgjedhjeve ku asnjë parti nuk arrin shumicën e vendeve, votuesit mund të mos dinë se çfarë kombinimi qeveritar do të dalë nga votat e tyre. Mungesa e kësaj njohurie mund ta vështirësojë zgjedhjen e informuar dhe lidhjen ndërmjet programit të votuar dhe politikës që zbatohet.

Debati lidhet ngushtë me sistemin zgjedhor. Sistemet me shumicë relative priren ta rrisin pjesën e mandateve të partive kryesore dhe mundësinë që njëra të qeverisë pa partnerë. Përfaqësimi proporcional mund të shtojë numrin e partive të përfaqësuara dhe të pakësojë gjasat e një shumice njëpartiake. Megjithatë, në një sistem me shumicë relative, partitë e mëdha shpesh janë vetë koalicione rrymash dhe interesash shumë të ndryshme. Për pasojë, negociimi nuk zhduket: ai zhvendoset nga marrëveshjet e hapura ndërpartiake në parlament te debatet dhe kompromiset brenda partisë.

Teoria e koalicioneve studion se cilat prej bashkimeve të mundshme kanë më shumë gjasa të krijohen. Një parashikim, i lidhur me modelet e lojërave me shumë zero, favorizon koalicionin që arrin shumicën me sa më pak mandate mbi pragun e nevojshëm. Arsyetimi është se qeverisja dhe përfitimet e saj përbëjnë një shpërblim me madhësi të caktuar, të cilin anëtarët duan ta ndajnë ndërmjet sa më pak pjesëmarrësve. Ky është një supozim për nxitjet, jo rregull i pashmangshëm i çdo qeverie koalicioni.

Një shpjegim rival parashikon se partitë me pozicione ideologjike më të afërta kanë më shumë gjasa të bashkohen, sepse e kanë më të lehtë të bien dakord për politikat. Në shumë studime, kjo qasje ka gjetur mbështetje më të mirë empirike se një llogaritje e pastër e mandateve dhe posteve. Megjithatë, ajo ndeshet me problemin se si matet afërsia ideologjike: partitë mund të jenë afër në ekonomi, por larg në çështje kombëtare, fetare ose institucionale.