Internacionalja e Dytë ishte bashkimi ndërkombëtar i partive dhe lëvizjeve socialiste i themeluar më 1889. Ajo vazhdoi aspiratën e socializmit ndërkombëtar për bashkëpunim përtej kufijve shtetërorë, por përfshinte si marksistë, ashtu edhe socialistë që nuk mbështeteshin në marksizëm. Prandaj nuk ishte organizatë me një doktrinë të vetme të pranuar njëlloj nga të gjithë anëtarët.

Kriza vendimtare erdhi më 1914, me shpërthimin e Luftës së Parë Botërore. Shumica e forcave kryesore socialiste në vendet ndërluftuese mbështetën përpjekjet luftarake të shteteve të tyre. Besnikëria kombëtare doli kështu më e fortë se zotimet e mëparshme për solidaritet ndërkombëtar dhe organizata u shpërbë si njësi veprimi. Ky dështim u bë pikë e rëndësishme ndarjeje brenda socializmit. Internacionalja e Tretë, e themeluar më 1919 si organizatë komuniste, ishte një organizatë tjetër, e ngritur në kushtet e ndarjeve që pasuan luftën dhe Revolucionin Rus.