Orientim i veprimit drejt përfitimit ose mirëqenies së vet. Në kuptimin më të ngushtë, nënkupton marrjen parasysh vetëm të avantazhit personal, pa i dhënë peshë të pavarur interesit të të tjerëve.

Interesi vetjak nuk është sinonim i racionalitetit. Një person mund të veprojë në mënyrë të qëndrueshme dhe të arsyetuar edhe për qëllime altruiste. Ngatërrimi i këtyre dy nocioneve e ka vështirësuar debatin mbi teorinë e zgjedhjes racionale në politikë: shembujt e shumtë të altruizmit janë përdorur për ta hedhur poshtë teorinë në tërësi, sikur ajo të kërkonte domosdoshmërisht egoizëm universal. Disa formulime të pakujdesshme ose provokuese të autorëve si Anthony Downs dhe Gordon Tullock e kanë nxitur këtë interpretim.

Një pikënisje më e kujdesshme është që motivet të shqyrtohen empirikisht. Pa prova të posaçme, nuk ka arsye të supozohet se njerëzit në politikë janë automatikisht më egoistë ose më pak egoistë sesa në pjesët e tjera të jetës shoqërore. Teoria duhet të dallojë qëllimet që ndjek individi nga mënyra se si zgjedh mjetet për t'i arritur ato.