Në sistemin britanik, forma kryesore e legjislacionit të deleguar ose dytësor, e njohur si instrument ligjor i nxjerrë në bazë të një ligji parlamentar. Ligji autorizues përcakton se kush mund ta nxjerrë aktin, çfarë çështjesh mund të rregullojë dhe çfarë kontrolli parlamentar kërkohet. Pra, pushteti për nxjerrjen e tij buron nga legjislacioni parësor.

Dy procedurat kryesore të kontrollit janë negative dhe afirmative. Në procedurën negative, akti mund të hyjë në fuqi ose të vazhdojë të veprojë nëse, brenda afatit të parashikuar, dhoma përkatëse nuk miraton një mocion kundërshtimi ose shfuqizimi. Në procedurën afirmative nevojitet miratim i shprehur parlamentar; zakonisht kërkohet miratimi i të dyja dhomave, ndërsa në raste të përcaktuara mjafton Dhoma e Komunave. Koha e këtij miratimi, para ose pas nxjerrjes së aktit, varet nga procedura që përcakton ligji autorizues.

Komisioni i Përbashkët për Instrumentet Nënligjore shqyrton veçanërisht aspektet juridike dhe teknike, si respektimi i kompetencës së deleguar dhe qartësia e formulimit. Ai mund t'ua tërheqë vëmendjen dhomave ndaj problemeve, por nuk e zëvendëson vendimin e tyre politik dhe nuk është thjesht një organ që miraton aktet pa debat. Jo çdo instrument i nënshtrohet së njëjtës formë kontrolli. Procedurat në institucionet e decentralizuara të Skocisë, Irlandës së Veriut dhe Uellsit kanë rregullimet e veta.