Humanizmi qytetar është një traditë idesh politike që e lidh virtytin me pavarësinë personale, përkushtimin ndaj së mirës publike dhe pjesëmarrjen aktive në jetën e bashkësisë. Figura përfaqësuese është shpesh qytetari i qëndrueshëm e i pavarur ekonomikisht, i përfytyruar edhe si bujk pronar i tokës së vet, jo domosdoshmërisht si fisnik.

Kjo traditë e sheh me dyshim një klasë politike të veçuar nga qytetarët dhe ushtritë profesionale ose të përhershme që mund t'i shërbejnë asaj. Ajo i kundërvë virtytit qytetar luksin, interesin tregtar të ngushtë dhe korrupsionin. Qytetari i mirë nuk mjaftohet me jetën private, por merr pjesë në ruajtjen dhe drejtimin e bashkësisë politike.