Transfertë financiare nga qeveria qendrore për mbështetjen e përgjithshme të shërbimeve të qeverisjes vendore. Shpërndarja e saj mbështetet në një ose disa kritere: nevojat e zonave vendore, barazimin e burimeve financiare ndërmjet tyre dhe lehtësimin e barrës së taksave vendore. Në krahasim me grantin e kushtëzuar për një shërbim të caktuar, granti i përgjithshëm u lë autoriteteve përfituese më shumë hapësirë për të vendosur se si t'i përdorin fondet, brenda kërkesave ligjore.

Në përvojën britanike dhe në shumë vende evropiane, kjo formë ka zënë vend të rëndësishëm në financimin qendror të pushtetit vendor. Në përvojën amerikane, grantet e destinuara për shërbime të veçanta kanë pasur peshë më të madhe. Terminologjia mund të krijojë paqartësi: në Shtetet e Bashkuara, emërtimi block grant përdoret edhe për fonde që u lejojnë autoriteteve vendore liri përdorimi vetëm brenda një fushe të gjerë, si arsimi, pra jo domosdoshmërisht për të gjitha shërbimet vendore.

Granti i parë i përgjithshëm në Mbretërinë e Bashkuar u krijua më 1929 me emrin General Exchequer Contribution. Ai synonte ta lidhte ndihmën financiare me nevojat vendore dhe të lehtësonte në përgjithësi taksimin vendor. Pas vitit 1945 u provuan disa skema. Rate Support Grant, i krijuar më 1966, u zhvillua si një grant i konsoliduar që përfshinte të tria kriteret: nevojat, barazimin e burimeve dhe lehtësimin e taksimit. Me kalimin e kohës, skema u bë e ndërlikuar, e vështirë për t'u administruar dhe objekt debatesh politike.

Në vitin 1981 u krijua një skemë e re me emrin Block Grant, që përfshinte përbërësit e nevojave dhe të burimeve të skemës së mëparshme. Mbështetja e përgjithshme lidhur me taksimin vendor vazhdoi të zhvillohej; pas heqjes së sistemit të mëparshëm të taksave vendore mbi banesat, përdorej emërtimi Revenue Support Grant. Këto emra u përkasin fazave historike të sistemit britanik dhe duhen dalluar nga kuptimi i përgjithshëm i konceptit.

Granti i përgjithshëm i lejon qendrës të përcaktojë shumën e përgjithshme të transfertës, duke e përdorur si instrument të buxhetimit kombëtar. Mënyra e shpërndarjes mund të nxisë zhvillim më të njëtrajtshëm të shërbimeve vendore në të gjithë vendin. Autoritetet vendore e kanë mirëpritur lirinë më të madhe në shpenzime dhe mbështetjen financiare për zonat më të varfra.

Megjithatë, përvoja britanike pas vitit 1981 tregoi se një grant i quajtur i përgjithshëm mund të kufizohet në praktikë nga objektiva shpenzimesh, penalitete financiare dhe kërkesa gjithnjë më të hollësishme për përdorimin e fondeve. Këto mekanizma i mundësonin qeverisë qendrore të kontrollonte jo vetëm shumën e përgjithshme të ndihmës, por edhe shpenzimin vendor për shërbime të veçanta. Humbja e fondeve dhe e autonomisë vendore e dëmtoi vlerësimin e kësaj skeme. Sipas një kundërargumenti, grantet e kushtëzuara në këtë masë e kishin humbur vetë tiparin thelbësor të grantit të përgjithshëm. Jashtë këtij konteksti britanik, parimi i financimit të përgjithshëm vazhdoi të gëzonte mbështetje më të gjerë.