Sulmi i ndërmarrë i pari në një përballje ushtarake. Në teorinë strategjike, një goditje e parë synon të përdorë befasinë dhe fuqinë e disponueshme për t'i shkaktuar dëme të mëdha kundërshtarit dhe, sidomos, për t'ia pakësuar ose eliminuar aftësinë për t'u kundërpërgjigjur. Kur ndërmerret për t'i paraprirë një sulmi që konsiderohet i afërt, ka karakter paraprirës; jo çdo goditje e parë mbështetet domosdoshmërisht në një rrezik të tillë të menjëhershëm.

Problemi është veçanërisht i rëndë në marrëdhëniet ndërmjet fuqive bërthamore. Nëse njëra palë beson se mund ta çarmatosë tjetrën me sulmin fillestar, mund të ketë nxitje të veprojë e para në një krizë. Për ta zvogëluar këtë nxitje, strategjitë e frenimit kërkojnë aftësi të besueshme për goditje të dytë, domethënë për kundërpërgjigje edhe pasi të jetë pësuar sulmi fillestar. Ideja e shkatërrimit të sigurt të ndërsjellë mbështetet në pritshmërinë se asnjëra palë nuk mund të shmangë dëmin katastrofik nga kundërpërgjigjja.