Parti dhe lëvizje politike e së djathtës ekstreme në Francë, e themeluar më 1972 dhe e lidhur për një periudhë të gjatë me udhëheqjen e Jean-Marie Le Pen-it. Ai kishte qenë përkrahës i poujadizmit dhe mbrojtës militant i mbajtjes së Algjerisë nën sundimin francez. Emri frëng ishte Front national; në vitin 2018 partia mori emrin Rassemblement national, ose Tubimi Kombëtar.

Në vitet e para Fronti pati ndikim të vogël zgjedhor. Pas ardhjes së socialistëve në qeveri më 1981, ai përfitoi nga zhvendosja e një pjese të opinionit drejt së djathtës. Përparime u shënuan në zgjedhje të pjesshme vendore më 1983, në zgjedhjet europiane më 1984 dhe në zgjedhjet parlamentare më 1986. Në këto të fundit, sistemi i përfaqësimit përpjesëtimor dhe rreth 10 për qind e votave i siguruan një grup të konsiderueshëm deputetësh. Në zgjedhjet presidenciale të vitit 1988, Le Pen-i mori mbi 14 për qind të votave në shkallë kombëtare. Mbështetja ishte më e lartë në qendra të mëdha industriale me papunësi të lartë dhe në departamente mesdhetare me përqendrim të madh imigrantësh nga Afrika e Veriut.

Ngritja e Frontit është shpjeguar me stilin luftarak të Le Pen-it dhe me paraqitjen e zgjidhjeve të thjeshtuara për probleme të ndërlikuara. Partia përqendrohej në çështjet racore, sigurinë dhe papunësinë, duke ua atribuar shpesh fajin imigrantëve. Njëkohësisht, Le Pen-i u përpoq të paraqiste një imazh më të moderuar, në kushtet kur mbështetja vinte edhe nga votues të zhgënjyer me partitë tradicionale të së majtës e të së djathtës, nga të rinjtë dhe nga njerëz të çorientuar prej shembjes së komunizmit. Në disa rajone Fronti u bë forcë që ndikonte krijimin e shumicave. Në vlerësimet për periudhën përpara vitit 2002, hyrja e tij në qeverinë kombëtare ose fitimi i presidencës konsiderohej pak i mundshëm; ndikimi i tij kryesor shihej te detyrimi i partive të tjera për t'u marrë me çështje që udhëheqësit e tyre do të kishin preferuar t'i shmangnin.

Më 1999, Bruno Mégret-i u largua bashkë me më shumë se gjysmën e udhëheqjes dhe formoi Lëvizjen Kombëtare Republikane, MNR. Kjo lëvizje mbështeste aleancat me të djathtën, ndërsa Le Pen-i ruante strategjinë e paraqitjes së Frontit si as i majtë, as i djathtë. Ndarja e votës së së djathtës ekstreme ndërmjet FN-së dhe MNR-së, me epërsi të FN-së, karakterizoi periudhën deri te zgjedhjet presidenciale të vitit 2002.

Në raundin e parë të atyre zgjedhjeve, Le Pen-i mori 16,86 për qind të votave dhe doli i dyti, përpara kandidatit socialist Lionel Jospin. Kualifikimi i tij shkaktoi tronditje politike dhe demonstrata të mëdha kundër së djathtës ekstreme. Në raundin e dytë ai mori 17,79 për qind, kundrejt 82,21 për qind të Jacques Chirac-ut. Kështu, kalimi historik në balotazh nuk u shndërrua në fitore presidenciale.